تاثیر روش های اختلاط و عمل آوری بر خواص مکانیکی بتن سبک با سنگدانه های پرلیت

این مطالعه به بررسی تاثیر دو طرح اختلاط (استفاده از پرلیت خشک و پرلیت اشباع شده) و پنج روش عمل آوری (حوضچه آب، گونی مرطوب، گونی+نایلون، ماده عمل آورنده، و رهاسازی در محیط) بر مقاومت فشاری، خمشی و شکل پذیری بتن سبک حاوی سنگدانه های پرلیت پرداخته است. هدف اصلی، شناسایی روش های بهینه برای بهبود عملکرد بتن سبک در شرایط عملیاتی مختلف بود. در طرح اختلاط اول پرلیت خشک (بدون پیش مرطوب سازی) با اضافه کردن آب لازم جهت اشباع آن در هنگام اختلاط بتن و در طرح اختلاط دوم پرلیت اشباع شده (پیش مرطوب سازی ۲۴ ساعته) استفاده شد. نمونه ها در بازه های ۷، ۱۴ و ۲۸ روز تحت شرایط مختلف عمل آوری قرار گرفتند. مقاومت فشاری با جک ۲۰۰ تنی، مقاومت خمشی با جک ۶۰ تنی، و بررسی شکل پذیری با تحلیل نمودارهای تنش-کرنش انجام شد. طرح اختلاط دوم (پرلیت اشباع) مقاومت فشاری و مقاومت خمشی بالاتری نسبت به طرح اختلاط اول نشان داد. افزایش مقاومت ناشی از جذب آب کافی توسط پرلیت اشباع و هیدراتاسیون موثرتر سیمان بود. عمل آوری ۷ روزه با گونی، بیش از ۹۰% مقاومت ۲۸ روزه در شرایط عمل آوری استاندارد را تامین کرد. عمل آوری با ماده عمل آورنده و رهاسازی در محیط کمترین مقاومت را ایجاد کردند. این پژوهش نشان می دهد که ترکیب مواد مناسب (پرلیت اشباع) و روش های عمل آوری بهینه (گونی یا گونی+نایلون) می تواند بدون نیاز به فرآیندهای پیچیده، به تولید بتن سبک با عملکرد مکانیکی مطلوب منجر شود.

کلیدواژه ها:

بتن سبک ، سنگدانه های پرلیت ، طرح های اختلاط ، روش های عمل آوری ، خواص مکانیکی