ارزیابی استراتژی های پذیرش فناوری هوشمند در صنعت ساخت و ساز شهری با ارائه یک مدل جدید SWOT- MCDM در شرایط عدم قطعیت (مطالعه موردی: استان قم)

فناوری هوشمند، به ویژه در چارچوب انقلاب صنعتی چهارم، ظرفیت بالایی برای بهینه سازی فرآیندها و بهبود محیط کار در صنعت ساخت شهری دارند. با این حال، بررسی ها نشان می دهد که میزان پذیرش این فناوری ها، حتی در کشورهای توسعه یافته، همچنان پایین بوده و در ایران نیز مطالعه جامعی در زمینه تحلیل استراتژیک پذیرش این فناوری ها در بستر شهری انجام نشده است. هدف اصلی این پژوهش، ارزیابی استراتژی های پذیرش فناوری هوشمند در صنعت ساخت شهری با ارائه یک رویکرد مدل جدید SWOT- MCDM در شرایط عدم قطعیت است. در این راستا، از یک رویکرد چندمرحله ای بهره گرفته شده است. در گام نخست، با انجام مصاحبه های تخصصی با خبرگان و استفاده از تحلیل SWOT، نقاط قوت، ضعف، فرصت ها و تهدیدهای موثر شناسایی شد. سپس، برای غربالگری عوامل شناسایی شده، روش دلفی فازی به کار گرفته شد. در مرحله سوم، به منظور تعیین اهمیت نسبی معیارهای تصمیم گیری، از روش فوکام فازی استفاده شد که با حداقل نرخ ناسازگاری، وزن های قابل اعتماد و دقیقی برای معیارها ارائه می دهد. در ادامه، برای ارزیابی و اولویت بندی استراتژی های پیشنهادی، از روش کوکوسو فازی استفاده گردید. مزیت این روش نسبت به سایر روش های اولویت بندی در آن است که علاوه بر تعیین گزینه برتر، امکان گروه بندی استراتژی ها در خوشه های ترجیحی، شناسایی گزینه های غیرمسلط (کارآمد) و تحلیل انعطاف پذیر تصمیم گیری را نیز فراهم می کند. در گام پایانی، تحلیل حساسیت به دو صورت انجام شد: نخست، بر مبنای تغییرات وزن معیارها؛ و دوم، بر اساس تغییر روش تحلیل به منظور سنجش پایداری نتایج و اعتبار آن ها .برای آزمون عملی مدل پیشنهادی، استان قم به عنوان مطالعه موردی انتخاب شد. موقعیت راهبردی این شهر و برنامه های فعال در حوزه هوشمندسازی، آن را به گزینه ای مناسب برای اعتبارسنجی یافته ها تبدیل کرده است. نتایج پژوهش می تواند به عنوان راهنمایی موثر برای سیاست گذاران شهری در تدوین نقشه راه پذیرش فناوری های هوشمند و سرمایه گذاری در زیرساخت های نوین مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ارزیابی ، استراتژی ، پذیرش فناوری هوشمند شهری ، صنعت ساخت و ساز ، ماتریس SWOT ، تصمیم گیری چند معیاره (MCDM)