تولید انرژی بادی فراساحلی در منطقه انحصاری اقتصادی از منظر حقوق دریاها

ضرورت مواجهه با تغییرات اقلیمی هم­زمان با افزایش نیاز جهانی به انرژی، به توسعه چشمگیر صنعت تولید انرژی­ های تجدیدپذیر نظیر انرژی­ های خورشیدی، بادی، زمین­ گرمایی و ... طی دو دهه گذشته انجامیده است. از جمله منابع تجدیدپذیر برای تولید انرژی، منابع واقع در دریاها هستند. با این وصف در زمان حاضر در میان انرژی­ های تجدیدپذیر دریایی، تنها انرژی بادی است که در مقیاس صنعتی تولید می ­شود. از آنجایی که فناوری کنونی امکان نصب توربین­ های بادی دریایی تا عمق ۶۰ متر را فراهم می ­سازد، نیروگاه ­های بادی فراساحلی حسب مورد در دریای سرزمینی و مناطق انحصاری اقتصادی دولت ­های ساحلی استقرار دارند. این در حالی است که پیشرفت فناوری توربین ­های دریایی به ویژه توربین ­های شناور، احداث روزافزون نیروگاه­ های بادی فراساحلی در آب ­های عمیق در مناطق انحصاری اقتصادی را در پی داشته و از این پس نیز خواهد داشت. از این ­رو این پژوهش می­ کوشد با رویکرد توصیفی- تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای، تولید انرژی بادی در منطقه انحصاری اقتصادی را از منظر حقوق دریاها  بررسی نماید. پرسش اصلی این است که تولید انرژی بادی فراساحلی در منطقه انحصاری اقتصادی تابع چه قواعدی است؟ یافته های تحقیق نشان می ­دهد که به رغم نوپدیدی فناوری تولید انرژی بادی فراساحلی، مقررات مختلف کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها به همراه شماری از دیگر اسناد معاهده­ ای و غیرمعاهده ­ای بر جوانب اصلی تولید انرژی الکتریکی بادی در منطقه انحصاری اقتصادی (صلاحیت دولت ساحلی، ایمنی دریانوردی و حفاظت محیط زیست دریایی) قابل انطباق و اعمال است چندان که حقوق دریاها در این خصوص با خلا اساسی مواجه نیست.

کلیدواژه ها:

نیروگاه بادی فراساحلی ، ایمنی دریانوردی ، محیط زیست دریایی ، منطقه انحصاری اقتصادی ، کنوانسیون حقوق دریاها