تحلیل الگوی مکانی تاب آوری کالبدی سکونتگاه های روستایی شهرستان رودبار در برابر زلزله

تاب آوری یکی از مفاهیم کلیدی در علم روانشناسی و فیزیک است، که در دهه آخر قرن بیستم وارد علم جغرافیا شده و از جنبه های مختلف انسانی و طبیعی مورد بررسی قرار گرفته است. در این پژوهش تعیین الگوی فضایی میزان تاب آوری کالبدی سکونتگاه های روستایی در برابر زلزله مد نظر است. بدین منظور از ۱۲ معیار، ۳۶ زیر معیار، روش تحلیل سلسله مراتبی (AHP) و جمع وزنی (WS) برای تعیین میزان تاب آوری و همچنین دو آماره I موران محلی و تحلیل نقاط داغ (G* گتیس-اورد) برای نوع الگوی فضایی تاب آوری سکونتگاه ها استفاده شد. نتایج نشان داد که میزان تاب آوری سکونتگاه های روستایی به روش AHP به ترتیب برابر با ۶۶/۰%، ۲۴/۱۳%، ۶۱/۵۹%، ۴۹/۲۶% و ۰% و با استفاده از روش WS برابر با ۳۲/۳%، ۷۷/۳۳%، ۶۴/۵۵%، ۲۷/۷% و ۰% برای گزینه خیلی کم، کم، متوسط، زیاد و خیلی زیاد بدست آمد. الگوی خوشه ای بالا-بالا (HH) در ناحیه جلگه ای و پایکوهی و الگوی خوشه ای پایین-پایین (LL) در ناحیه کوهستانی مشاهده گردید.در مجموع نتایج بدست آمده از روش AHP و WS با روش های I موران محلی و تحلیل نقاط داغ (G* گتیس-اورد) یکی بوده و عدم همگنی در میزان تاب آوری کالبدی سکونتگاه های روستایی در برابر زلزله کاملا محرز است.

کلیدواژه ها:

تاب آوری کالبدی ، سکونتگاه های روستایی ، خطر زمین لرزه ، شاخص I موران محلی ، تحلیل فضایی ، تحلیل نقاط داغ (G* گتیس-اورد)