اولویت بندی، تخصیص اعتبار تعمیر و نگهداری روسازی آسفالتی بر اساس روش های تصمیم گیری چند معیاره (مطالعه موردی شهر ملایر)

مهمترین اهداف مدیریت راه شامل استفاده از رویکرد های سازمان یافته برای تصمیم گیری در چهارچوبی مناسب و مشخص، ارزیابی وضعیت راه ها و تعیین بودجه و منابع مورد نیاز، انتخاب استاندارد های مناسب برای نگهداری راه و طراحی فعالیت های مرتبط، تخصیص بهینه منابع و امکانات، بازنگری مداوم سیاست ها، استاندارد ها و نحوه تاثیر فعالیت ها است.تشخیص به موقع وضعیت نامطلوب روسازی به عنوان مساله مهمی در حوزه مدیریت روسازی مطرح است و در گذشته مدل های متفاوتی برای آن در نظر گرفته شده است. از مهم ترین شاخص هایی که در این زمینه وجود دارد می توانPCI، IRIو PSRاشاره کرد که این شاخص ها کیفیت روسازی را با یک عدد که بیانگر وضعیت کلی روسازی است نمایش می دهند. این شاخص ها تنها خرابی روسازی را نشان می دهند و شاخصی که همه عوامل مانند حجم ترافیک و طرح کاربری را برای تعمیر و نگهداری راه منظور نماید وجود ندارد. این در حالی است که با وجود بودجه محدود در کشور، اولویت بندی برای تخصیص بودجه به تعمیر و نگهداری راه ها موضوع بسیار مهمی به شمار می رود. به همین منظور در این تحقیق از روش هایAHP برای ارائه مدلی با هدف بررسی اثر هم زمان PCI به عنوان یکی از شاخص های ارزیابی خرابی روسازی، حجم ترافیک راه، ارزش کاربری راه و اهمیت اجتماعی راه برای اولویت بندی تعمیر و نگهداری راه استفاده شده است و شش قطعه از راه های شریانی شهر ملایر با این روش ها به منظور اولویت بندی تعمیر و نگهداری روسازی های آسفالتی انتخاب شده اند. نتایج تحلیل حساسیت نشان می دهد که اگرچه در بعضی از مسیر ها راه وضعیت نامناسب و PCI پایین تری داشت اما برای تعمیر و نگهداری در اولویت قرار نگرفت. این موضوع بیانگر این است که اتکا کردن به یک معیار نمی تواند تحلیل درستی از وضعیت راه های موجود ارائه نماید.

کلیدواژه ها:

تعمیر و نگهداری ، PCI ، ترافیک ، اهمیت اجتماعی و کاربری راه ، اولویت بندی