رویکرد نوین در پیش بینی مقاومت بتن خود متراکم حاوی سنگدانه های بازیافتی در دماهای بالا: کاربرد برنامه نویسی بیان ژنی

افزایش ضایعات ساختمانی به دلیل رشد سریع ساخت وساز و بازسازی زیرساخت ها، همراه با ضرورت دستیابی به توسعه پایدار، استفاده از سنگدانه های بازیافتی (RA) در بتن را به یک اولویت زیست محیطی تبدیل کرده است. در این راستا، پژوهش حاضر به ارائه مدلی برای پیش بینی مقاومت فشاری بتن خودمتراکم (SCC) حاوی RA در دماهای بالا با استفاده از برنامه نویسی بیان ژنی (GEP) می پردازد. یک پایگاه داده جامع شامل ۶۲ نمونه آزمایشگاهی از ۱۱ طرح اختلاط منحصر به فرد از مطالعات معتبر برای این تحلیل گردآوری شد. متغیرهای ورودی شامل نسبت آب به سیمان، مقدار سنگدانه درشت بازیافتی، شرایط دمایی، و مقاومت فشاری در دمای اتاق انتخاب شدند. برای پیش بینی مقاومت فشاری SCC بر اساس این متغیرها، چهار مدل عددی GEP توسعه داده شد. از میان این مدل ها، مدل سوم (GEP۳) با ضریب همبستگی𝑅۲ = ۰.۹۴۷۴ عملکرد بهتری نشان داد و دقت بالای آن در پیش بینی رفتار بتن تایید شد. تحلیل نتایج نشان داد که SCC حاوی RA در دماهای بالا نه تنها خواص مکانیکی بهتری ارائه می دهد، بلکه می تواند به عنوان یک رویکرد پایدار برای کاهش مصرف منابع طبیعی و کاهش اثرات زیست محیطی مطرح شود. این مطالعه تاثیر مثبت استفاده از RA در بهبود خواص مکانیکی بتن و نقش کلیدی آن در کاهش ضایعات ساختمانی و افزایش بهره وری منابع را برجسته می کند.

کلیدواژه ها:

بتن خود متراکم ، برنامه نویسی بیان ژنی ، توسعه پایدار ، سنگدانه های بازیافتی ، دماهای بالا ، مقاومت فشاری