اثر ترکیبی تمرینات تناوبی با شدت بالا به همراه تزریق ویتامین D۳ بر عوامل میتوفاژی بافت قلب رت های القاء شده به دیابت نوع دو

زمینه و هدف: دیابت نوع دو (T۲DM) از طریق هایپرگلایسیمی مزمن، بر یکپارچگی و عملکرد میتوکندری تاثیر می گذارد. این مطالعه با هدف بررسی اثر ترکیبی تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) و تزریق ویتامین D۳ بر پروتئین های مرتبط با میتوفاژی در بافت قلب رت های مبتلا به T۲DM انجام شد. روش تحقیق: تعداد ۴۰ سر رت صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی در پنج گروه کنترل سالم (NC)، کنترل دیابت (DC)، دیابت + HIIT (D+HIIT)، دیابت + ویتامین D۳ (D+VD۳)، دیابت+ HIIT+ ویتامین D۳ (D+HIIT+VD۳) قرار گرفتند. T۲DM با تغذیه رت ها با رژیم غذایی پرچرب و به دنبال آن، تزریق استرپتوزوتوسین القا شد. پروتکلHIIT شامل دویدن روی نوارگردان در قالب وهله های کوتاه فعالیت با شدت بالا ۹۰-۸۵ درصد حداکثر سرعت دویدن در مدت زمان ۴۹ دقیقه بود و ویتامین D۳ به صورت زیرجلدی هر هفته به میزان ۱۰۰۰۰ واحد بین المللی/ کیلوگرم تزریق شد. ۴۸ ساعت پس از مداخله، نمونه های بافت قلب جمع آوری شد و پروتئین های پارکین و PINK-۱ (کیناز یک القاشده توسط PTEN) با استفاده از روش وسترن بلات اندازه گیری شدند. علاوه بر این ها، سطح گلوکز سرم، مقاومت به انسولین و زمان رسیدن به خستگی هم اندازه گیری گردید. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری (۰۵/۰>p) انجام شد. یافته ها: القاء T۲DM به طور قابل توجهی سطوح پارکین و PINK-۱ را در بافت قلب کاهش داد ( به ترتیب ۰۱/۰=p و ۰۳/۰=p)؛ با این حال، هر دو مداخله تمرین HIIT و ویتامین D۳، به صورت جداگانه و ترکیبی، به طور معنی دار محتوای پروتئین پارکین و PINK-۱ را افزایش دادند (۰۰۱/۰=p). به علاوه، مداخله ترکیبی HIIT و ویتامینD۳، منجر به کاهش معنی دار در سطح گلوکز سرم، مقاومت به انسولین و افزایش ظرفیت هوازی شد (۰۰۱/۰=p). نتیجه گیری: به نظر می رسد ترکیب HIIT و ویتامین D۳ از طریق تقویت میتوفاژی، یک اثر محافظتی در برابر اختلالات میتوکندریایی و متابولیکی ناشی از T۲DM ایجاد می کند و به بهبود کلی سلامت متابولیک و عملکرد جسمانی در مدل حیوانی T۲DM می انجامد.

کلیدواژه ها:

تمرینات ورزشی ، ویتامین D۳ ، میتوفاژی قلب ، دیابت کاریومیوپاتی