اثر تمرین هوازی و مکمل دهی مایتوکیو (MitoQ) بر بیان ژن های OPA۱ و FIS۱ درگیر در مسیر دینامیک میتوکندریایی بافت میوکارد رت های نر پیر

زمینه و هدف: یکی از مشکلات در بیشتر کشورهای جهان، مسئله پیری جمعیت و پیامدهای ناشی از آن در بروز بیماری های قلبی است. هدف از مطالعه حاضر، بررسی تاثیر تمرین هوازی و مکمل دهی مایتوکیو بر عوامل درگیر در مسیر سیگنالینگ دینامیک میتوکندریایی شامل اپتیک آتروفی-۱ (OPA۱) و پروتئین فیژن میتوکندریایی-۱ (FIS۱) در بافت قلب موش های پیر نر است. روش تحقیق: در مطالعه تجربی حاضر، تعداد ۲۸ سر موش صحرایی نر پیر نژاد ویستار به صورت تصادفی در چهار گروه هفت تایی شامل کنترل، تمرین هوازی، مکمل مایتوکیو، و تمرین هوازی+ مکمل مایتوکیو تقسیم شدند. حیوانات پس از آشناسازی با محیط به مدت هشت هفته (پنج روز در هفته) تمرین هوازی با شدت ۷۰ درصد سرعت بیشینه را انجام دادند. مکمل دهی مایتوکیو به مدت هشت هفته به صورت محلول در آب خوراکی با غلظت ۲۵۰ میکرومولار انجام شد. برای ارزیابی متغیرها در بافت قلب از روش Real-time PCR استفاده گردید. آنالیز آماری داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس دو راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری ۰۵/۰>p انجام گردید. یافته ها: تمرین هوازی به طور معنی داری بیان ژن FIS۱ را در بافت میوکارد کاهش (۰۰۶/۰=p) و مکمل مایتوکیو میزان بیان ژن OPA۱ را در بافت قلب موش های پیر افزایش داد (۰۴/p=۰)؛ اما بر بیان ژن FIS۱ تاثیر معنی داری نداشت (۰۶/p=۰). از طرفی، ترکیب مایتوکیو و تمرین، بیان ژن دو متغیر FIS۱ و OPA۱ را نسبت به مکمل مایتوکیو، به طور معنی داری کاهش داد (۰۲/p=۰). نتیجه گیری: مکمل مایتوکیو در نقش یک آنتی اکسیدان پیشرفته احتمالا می تواند در دینامیک میتوکندریایی عضله قلبی پیر نقش داشته باشد و بیان ژن فرآیند همجوشی را بهبود بخشد. با این حال، ترکیب تمرین هوازی و مایتوکیو می تواند فرآیند همجوشی و شکافت میتوکندریایی را تعدیل کند.

کلیدواژه ها:

تمرین هوازی ، مکمل مایتوکیو ، بافت میوکارد ، بیوژنز میتوکندری