نقش میانجی خودکارآمدی مقابله ای در رابطه خودشفقت ورزی با تحمل پریشانی هیجانی در زنان نابارور

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی خودکارآمدی مقابله ای در ارتباط خودشفقت ورزی با تحمل پریشانی هیجانی در زنان نابارور بود. از میان زنان نابارور مراجعه کننده به کلینیک های درمان ناباروری شهر مشهد در بهار ۱۴۰۳ تعداد ۲۰۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. گردآوری داده ها با مقیاس خود شفقت ورزی (SCS)، مقیاس خودکارآمدی مقابله ای (CSES) و مقیاس تحمل پریشانی هیجانی (DTS) انجام شد. در تجزیه وتحلیل داده ها نیز از ضریب همبستگی پیرسون و از تحلیل مسیر استفاده شد. مدل از برازش مطلوبی برخوردار بود و نتایج نشان داد که اثرات مستقیم خودشفقت ورزی (۰.۳۸۴=β) و خودکارآمدی مقابله ای (۰.۶۵۹=β) بر تحمل پریشانی هیجانی مثبت و معنادار است (۰.۰۱>P). اثر غیرمستقیم خودشفقت ورزی بر تحمل پریشانی هیجانی به واسطه خودکارآمدی مقابله ای نیز مثبت و معنادار بود (۰.۵۸۲=β). به نظر می رسد که با افزایش خودشفقت ورزی میزان خودکارآمدی مقابله ای در زنان نابارور افزایش یافته و از این طریق تحمل پریشانی هیجانی آنان بیشتر می شود.

کلیدواژه ها:

تحمل پریشانی ، خودکارآمدی مقابله ای ، شفقت به خود