شرایط توافق صلاحیت در کنوانسیون لاهه ۲۰۰۵ و مقررات بروکسل یک

زمینه و هدف: " شرایط توافق صلاحیت در کنوانسیون ۲۰۰۵ لاهه و مقررات بروکسل یک"، به عنوان دو کنوانسیون مهم مورد استناد در اتحادیه اروپا، شامل نکاتی می باشند که تا کنون مقاله ای به طور مستقل به بررسی این نکات نپرداخته است. روش: این پژوهش با استفاده از روش توصیفی، تحلیلی انجام شده است. یافته ها و نتایج: در کنوانسیون لاهه، امکان استثنا کردن مواردی که با منافع دولت تصویب کننده کنوانسیون، ارتباط محکمی دارد وجود دارد ولی بروکسل یک چنین قابلیتی را پیش بینی نکرده است. شرایط شکلی توافق در دو کنوانسیون مشابه هم می باشند. مطابق دو کنوانسیون مذکور، امکان توافق فقط در دعاوی بین المللی وجود دارد و دادگاه منتخب در توافق باید به صورت انحصاری تعیین گردد و دادگاه سلب صلاحیت شده نیز نباید در موضوع دعوا صلاحیت انحصاری داشته باشد. کنوانسیون لاهه بر خلاف بروکسل یک، صرف استقرار دادگاه های منتخب در دو کشور را، منجر به تشکیل توافق غیر انحصاری می داند. کنوانسیون لاهه در مواردی که حداقل یکی از طرفین در یکی از دول متعهد به آن اقامت داشته باشند و این دولت جزو اتحادیه اروپا نباشد اعمال می گردد اما اگر با وجود این شرایط، یکی از طرفین عضو اتحادیه اروپا باشد، هر دو کنوانسیون قابل اعمال هستند.

کلیدواژه ها:

توافق صلاحیت ، صلاحیت انحصاری ، صلاحیت غیر انحصاری ، دادگاه منتخب ، کنوانسیون لاهه ۲۰۰۵ ، مقررات بروکسل