حدود کاربرد انصاف در داوری تجاری بین المللی در حقوق ایران و انگلیس

نگاه اولیه به " انصاف" نگاه اخلاقی انگارانه است. بدیهی است که چنین انگاره ای نمی تواند برای انصاف جایگاهی در نظام دادرسی، متصور سازد لیکن تحولات حقوقی نوین انصاف را از مفهوم اخلاقی محض عبور داده و به آن موقعیتی حقوقی بخشیده است. با این تفاوت که نظام حقوقی برخی از کشورها مانند انگلیس آن را به مثابه قاعده ای حقوقی انگاشته و برخی دیگر فقط به صورت موردی در قوانین خود آن را قابل استناد نموده اند. در کل رویکرد به انصاف در سطح بین المللی مورد توجه حقوقدانان قرار گرفته همچنان که قضات نیز کم و بیش به ضرورت ورود آن در فرایند دادرسی اذعان کرده اند. آنچه جای بحث و بررسی دارد، میزان کاربرد آن می باشد. این مساله در داوری تجاری بین المللی نیز دارای اهمیت بوده و قابلیت بحث و بررسی دارد. سوال اصلی این است که استناد به انصاف به معنای داوری منصفانه که فرایند آئینی است و نیز صدور رای بر طبق آن که امری ماهوی است، تا چه اندازه دارای مبنای حقوقی است. مطالعه تطبیقی این موضوع در حقوق ایران به عنوان کشوری که به طور صریح انصاف را قاعده ای حقوقی اعلام نکرده، و حقوق انگلیس که نگاه قاعده انگار به آن دارد، می تواند حدود کاربرد یا زمینه های توجه به آن را روشن نماید. پژوهش پیش رو، مساله مورد بحث را به شیوه توصیفی-تحلیلی و با روش کتابخانه ای مورد بررسی قرار داده است.

کلیدواژه ها:

انصاف ، داوری منصفانه ، داوری تجاری بین المللی ، رای منصفانه