بررسی امکان پیش داوری در حقوق داوری داخلی ایران در پرتو اسناد بین المللی داوری

اهداف و زمینه: بررسی امکان انجام پیش داوری در رسیدگی های داوری داخلی و تعیین مرجع آن پیش و پس از تشکیل مرجع داوری است.

روش : روش تحقیق در این مقاله به صورت توصیفی- تحلیلی است.

یافته ها و نتایج: با اینکه امکان صدور قرارهای فوری در رسیدگی های قضایی و جواز انجام پیش داوری مطابق اسناد بین المللی داوری از جمله قانون نمونه آنسیترال، امری مسلم بوده و مرجع انجام آن مشخص می باشد، امکان انجام پیش داوری در حقوق داوری داخلی و با فرض پذیرش آن، مرجع انجام آن پیش و پس از تشکیل داوری، همواره محل مناقشه بوده است. در فقدان نص قانونی، عده ای از یکسو، به دلیل فقدان صلاحیت دادگاه برای رسیدگی به ماهیت دعوا با وجود قرارداد داوری و به تبع آن، نسبت به انجام پیش داوری و از سوی دیگر، به دلیل استثنایی بودن مقررات مربوط به دادرسی فوری و عدم وجود نصی قانونی، به طور مطلق، امکان انجام پیش داوری در رسیدگی های داوری داخلی را رد نمودند. برخی نیز در هماهنگی با اسناد بین المللی داوری، در فرض توافق طرفین بر امکان انجام آن از سوی داور، آنرا به طور کلی پذیرفتند. اگرچه انجام پیش داوری در پرتو اصل حقوقی نفی بن بست دادرسی و برخی قواعد فقهی مانند مقدمه واجب، لوازم اذن و لزوم دفع خطر احتمالی و... در رسیدگی های داوری داخلی، قابل قبول می نماید، انجام آن پیش از تشکیل داوری و حتی پس از آن از سوی مرجع داوری، مخصوصا در صورت عدم توافق طرفین و هرگاه اجرای آن، مستلزم استفاده از قوه قهریه یا برخورد با حقوق اشخاص ثالث باشد، غیر ممکن بوده و مداخله دادگاه لازم می شود.

کلیدواژه ها:

پیش داوری ، حفظ وضع موجود ، تامین خواسته ، دستور موقت ، قرار مقدماتی ، تامین دلیل