ارائه مدل معادلات ساختاری برای بررسی رابطه سبک های دلبستگی و رضایت از زندگی

هدف: هدف از این پژوهش تدوین مدل معادلات ساختاری سبک های دلبستگی با رضایت از زندگی از طریق میانجی گری سلامت جسمانی در بانوان شاغل استان قم بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نظر روش گردآوری داده ها توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه زنان شاغل استان قم در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ تشکیل دادند. حجم نمونه با استناد به فرمول کوکران تعداد ۳۸۴ نفر می باشد. جهت انتخاب افراد نمونه نیز با توجه به ناهمگن بودن جامعه آماری بر اساس متغیر جنسیت از روش نمونه گیری در دسترس استفاده شد.برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه سبک های دل بستگی هازان و شیور(۱۹۸۷)، پرسشنامه رضایت از زندگی دینر، آمونس، لارسن و گریفن(۱۹۸۵) و پرسشنامه سلامت جسمانی لعلی زاده و همکاران(۱۳۹۱) استفاده شد. یافته ها: یافته ها نشان داد، سبک های دل بستگی اثر مستقیم و معنادار بر رضایت از زندگی دارد. سلامت جسمانی اثر مستقیم و معنادار بر رضایت از زندگی دارد. اثرغیر مستقیم متغیر سبک های دل بستگی با متغیر رضایت زندگی از طریق متغیر میانجی سلامت جسمانی ۳۴/۰ است. همچنین اثر میانجی سلامت جسمانی در رابطه بین سبک های دل بستگی با متغیر رضایت زندگی معنادار است. نتیجه گیری: سبک های دلبستگی به عنوان بازتابی از الگوهای عاطفی و رفتاری فرد در روابط بین فردی و روش های مقابله با استرس، تاثیر قابل توجهی بر سلامت روانی و جسمانی افراد دارند. بانوانی که سبک دلبستگی ایمن دارند، معمولا با مهارت های مقابله ای موثرتر به مواجهه با چالش های محیطی و روانی می پردازند، استرس را بهتر کنترل می کنند و از سلامت جسمانی بهتری برخوردارند. این ارتقای سلامت جسمانی به نوبه خود نقش مهمی در افزایش رضایت کلی از زندگی ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی ، رضایت از زندگی ، سلامت جسمانی