کارکرد صیغه های مبالغه در زبان قرآن با رویکرد صرفی

صیغه های مبالغه یکی از مهم ترین ساخت های اشتقاقی در علم صرف زبان عربی به شمار می آیند که افزون بر دلالت بر انجام فعل، بر شدت، کثرت و دوام معنا تاکید دارند. قرآن کریم به عنوان مهم ترین متن دینی و زبانی در عربی فصیح، بهره گسترده ای از این صیغه ها برده است و درک درست آن ها نقش تعیین کننده ای در فهم مفاهیم الهی و تفسیر دقیق آیات دارد. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی تحلیلی و بر اساس منابع کتابخانه ای، به بررسی کارکرد صیغه های مبالغه در زبان قرآن می پردازد و مبانی نظری آن را با تکیه بر کتاب دانش صرف تالیف حمید جزایری تحلیل می کند. در این پژوهش، ضمن تبیین مفهوم و اوزان صیغه های مبالغه، دلالت های معنایی آن ها در آیات قرآن مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج تحقیق نشان می دهد که کاربرد صیغه های مبالغه در قرآن، آگاهانه و هدفمند بوده و نقش مهمی در بیان شدت، کمال و پایداری صفات، به ویژه در توصیف صفات الهی ایفا می کند و بی توجهی به این ساخت های صرفی می تواند موجب کاستی در فهم معنای آیات شود (جزایری، ۱۳۹۸؛ رضی الدین استرآبادی، ۱۴۰۷ق).

کلیدواژه ها:

علم صرف ، صیغه مبالغه ، اوزان صرفی ، زبان قرآن ، دانش صرف حمید جزایری.