سبک های تدریس معلمان زبان انگلیسی و اثرات آن بر پیشرفت تحصیلی و عملکردی دانش آموزان

هدف این پژوهش، تحلیل نظام مند سبک های تدریس معلمان زبان انگلیسی و بررسی تاثیر چندبعدی این سبک ها بر پیشرفت تحصیلی و غیرتحصیلی دانش آموزان است. در دنیای پیچیده و به هم پیوسته کنونی، تسلط بر زبان انگلیسی به یک ضرورت راهبردی تبدیل شده و کیفیت تدریس، نقشی محوری در تحقق این هدف ایفا می کند. با وجود حجم گسترده مطالعات در حوزه روش های تدریس، شکاف قابل توجهی در درک جامع از چگونگی تعامل سبک های شخصی و ترجیحی معلمان با پیامدهای یادگیری دانش آموزان در بافت آموزشی ایران وجود دارد. یافته های نشان می دهد که سبک های تدریس را می توان در سه دسته کلی معلم محور (مانند سبک رسمی-مرجع)، یادگیرنده محور (مانند سبک تسهیل گر و مشارکتی) و فناورانه-ترکیبی دسته بندی نمود. تحلیل ها حاکی از آن است که سبک های یادگیرنده محور و تعاملی، به طور معناداری با پیشرفت تحصیلی بالاتر در مهارت های گفتاری و نوشتاری، افزایش انگیزه درونی، تقویت خودکارآمدی و رشد مهارت های اجتماعی دانش آموزان مرتبط هستند. در مقابل، سبک های معلم محور اگرچه ممکن است در کوتاه مدت برای انتقال ساختارهای زبانی پایه مفید باشند، اما اغلب با کاهش مشارکت فعال و ایجاد نگرش منفی نسبت به زبان همراهند. همچنین، تاثیر این سبک ها توسط متغیرهای تعدیل گری مانند زمینه فرهنگی-اجتماعی، سطح زبانی اولیه دانش آموزان و دسترسی به منابع فناورانه، تعدیل می شود. در نهایت، این پژوهش نتیجه می گیرد که حرکت به سمت «تدریس واکنشی» به عنوان یک پارادایم نوین ضروری است. در این پارادایم، معلم با تشخیص هوشمندانه نیازهای کلاس، به صورت پویا بین سبک های مختلف جابه جا می شود. پیشنهاد می شود برنامه های تربیت معلم بر توسعه این قابلیت انعطاف پذیری متمرکز شوند و مدیران آموزشی با فراهم آوردن محیط های حمایتی و منابع لازم، بستر تحول در فرآیند تدریس زبان انگلیسی را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس ، آموزش زبان انگلیسی ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزش یادگیری ، تدریس واکنشی.