نقش رهبری تحول آفرین در تقویت عملکرد سیستم های مدیریت منابع انسانی مدارس

در عصر پیچیدگی و تغییرات شتابان، نظام های آموزشی برای حفظ کارآمدی و پایداری خود نیازمند بازنگری در الگوهای مدیریت سرمایه انسانی هستند. پژوهش حاضر با هدف تبیین و تحلیل نقش «رهبری تحول آفرین» در تقویت و ارتقای عملکرد «سیستم های مدیریت منابع انسانی» در مدارس انجام شده است. روش پژوهش، مرور سیستماتیک و تحلیل کیفی اسنادی بر روی مقالات معتبر داخلی و خارجی منتشرشده در بازه زمانی ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۴ (۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ میلادی) می باشد. یافته های پژوهش نشان می دهد که رهبری تحول آفرین با مولفه هایی نظیر نفوذ آرمانی، انگیزش الهام بخش، تحریک فرهیختگی و ملاحظات فردی، به عنوان یک کاتالیزور حیاتی عمل می کند که کارکردهای مدیریت منابع انسانی (جذب، توسعه، ارزیابی و نگهداشت) را از سطح رویه های اداری به سطح استراتژیک و معنابخش ارتقا می دهد. نتایج حاکی از آن است که تلفیق رهبری تحول آفرین با سیستم های مدیریت منابع انسانی منجر به افزایش رضایت شغلی، تعهد سازمانی، عملکرد انطباقی در شرایط بحران (مانند همه گیری کرونا) و تسهیل پذیرش فناوری های نوین (تحول دیجیتال) و رویکردهای پایداری (مدیریت منابع انسانی سبز) می شود. همچنین، یافته ها بر نقش های میانجی (مانند فرهنگ و هوش سازمانی) و تعدیل گر رهبری در اثربخشی استراتژی های منابع انسانی تاکید دارند. در نهایت، پژوهش استدلال می کند که برای دستیابی به مدارس کارآمد و پیشرو، به ویژه در بافت بومی نظام آموزشی ایران، گذار از مدیریت صرفا ساختاری به رهبری تحول آفرین یک ضرورت اجتناب ناپذیر است.

کلیدواژه ها:

رهبری تحول آفرین ، مدیریت منابع انسانی ، عملکرد مدارس ، مدیریت منابع انسانی سبز.