بررسی اثر یادگیری مشارکتی بر کاهش پرخاشگری و افزایش همدلی در مدارس ابتدایی

مدارس ابتدایی به عنوان نخستین پایگاه اجتماعی رسمی کودکان، نقش بنیادینی در شکل دهی به شخصیت اجتماعی و الگوهای رفتاری آنان ایفا می کنند. در سال های اخیر، افزایش نرخ پرخاشگری و ضعف در مهارت های همدلی میان دانش آموزان به یکی از دغدغه های اصلی نظام های آموزشی تبدیل شده است. مقاله حاضر با هدف بررسی عمیق تاثیر رویکرد یادگیری مشارکتی بر تعدیل رفتارهای پرخاشگرانه و پرورش حس همدلی در دانش آموزان ابتدایی تدوین شده است. این پژوهش که به روش مروری تحلیلی–توصیفی و با بهره گیری از منابع معتبر علمی انجام گرفته، استدلال می کند که ساختارهای رقابتی و انفرادی سنتی، اغلب به تشدید تعارضات و خودمحوری دامن می زنند. در مقابل، یافته ها نشان می دهد که یادگیری مشارکتی از طریق ایجاد وابستگی متقابل مثبت، تسهیل تعاملات چهره به چهره و الزام به رعایت نوبت و احترام به نظرات دیگران، بستری طبیعی برای تمرین مهارت های اجتماعی فراهم می آورد. تحلیل ها حاکی از آن است که در گروه های مشارکتی، دانش آموزان یاد می گیرند که موفقیت آن ها در گرو موفقیت دیگران است، که این امر "دیگری" را از رقیب به همکار تبدیل کرده و زمینه های پرخاشگری را خشک می کند. همچنین، فرایند تبادل نظر و تلاش برای درک دیدگاه هم گروهی ها، مهارت های پرسپکتیو گیری و همدلی شناختی و عاطفی را به طور معناداری ارتقا می بخشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، پرخاشگری ، همدلی ، مدارس ابتدایی ، مهارت های اجتماعی.