جایگاه عدالت مربی و متربی در فقه امامیه: تاسیس بر سیره رضوی علیه السلام

این پژوهش باهدف بررسی جایگاه عدالت در مربی و متربی از منظر فقه امامیه و با تاکید بر سیره رضوی، به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که در فقه امامیه، عدالت فردی شرط لازم برای تصدی منصب تعلیم وتربیت نیست و فقدان آن موجب سلب صلاحیت مربی نمی گردد. همچنین، در مورد متربی نیز شرط عدالت منتفی است. دلایل این عدم اشتراط شامل فقدان دلیل وجوبی، تاکید اسلام بر بی مرزی علم آموزی و استدلال عقلی(مانند قیاس معلم به جایگاه والدین که عدالت در آنان شرط نیست) می باشد. بااین حال، مربی و متربی همانند سایر افراد، مخاطب عمومات آیات و روایات دعوت کننده به اقامه عدالت هستند و ملزم به رعایت آن در ابعاد فردی و اجتماعی می باشند. بررسی سیره امام رضا علیه السلام در مناظرات علمی، به وضوح ضرورت رعایت انصاف و عدالت را از سوی هر دو طرف رابطه تربیتی تایید می کند. در مجموع، اگرچه عدالت به معنای شرط فقهی برای تصدی امر تربیت لازم نیست، اما به عنوان یک وظیفه ارزشی و اخلاقی موردتاکید شریعت و سیره معصومین علیهم السلام قرار دارد.

کلیدواژه ها:

عدالت ، مربی ، متربی ، سیره رضوی ، فقه امامیه