بازتعریف استانداردهای جهانی در حقوق کار در پرتو کنوانسیون ۱۰۲ و توصیه نامه ۲۰۲ در حداقل حمایت های اجتماعی

استانداردهای بین المللی کار یکی از منازعات بحث برانگیز در مباحث سیاسی جهان معاصر میباشد. در هسته این مباحث ، موضوعاتی از قبیل استانداردهای پرداخت دستمزد ،ساعات کار، بهداشت و ایمنی شرایط کار که به طور مستقیم بر ارزش کار تاثیر دارد، نهفته است . این استانداردها ابزارهای قانونی هستند که توسط موسسات سازمان بین المللی کار(دولتها، کارفرمایان و کارگران ) تهیه شده اند. آنها اصول و حقوق اساسی را در کار تعیین می کنند .آنها یا کنوانسیونهایی هستند که ممکن است معاهدات بین المللی الزام آور قانونی باشند که توسط کشورهای عضو به تصویب رسیده اند و یا توصیه هایی باشند که به عنوان دستور العمل های غیر الزام آور عمل می کنند. کنوانسیون ۱۰۲ تامین اجتماعی با عنوان حداقل استانداردها توسط سازمان بین المللی کار در سال ۱۹۵۲ به تصویب رسید که چهارچوبی برای پیگیری پوشش تامین اجتماعی و حمایت اجتماعی با تعیین حداقل استانداردها در وقایعی در طول زندگی که مستلزم ارائه مزایا برای شهروندان آسیب دیده است ،بود و دولتها بایستی مقررات ذیل را تضمین کنند. از قبیل مزایای بیماری ،مزایای بیکاری، مزایای آسیبهای شغلی ، مزایای معلولیت و از کارافتادگی، مزایای خانواده ، مزایای بارداری، مزایای پیری . متعاقب آن توصیه نامه شماره ۲۰۲ سازمان بین المللی کار با عنوان حداقل حمایتهای اجتماعی در سال ۲۰۱۲ به تصویب رسید که حق بشر برای امنیت اقتصادی و اجتماعی را تایید کرد. این توصیه یک استاندارد هنجاری برای پیگیری یک رویکرد فراگیر برای تهیه حداقل حمایت اجتماعی و تعیین حداقل پوشش مورد نیاز برای همه در طول چرخه عمر میباشد.

کلیدواژه ها:

استانداردهای بین المللی کار ، توصیه نامه ۲۰۲ ، تکالیف دولتها ، حقوق بین المللی کار ، کنوانسیون ۱۰۲