الگوی معلم-روانشناس: کاتالیزوری برای تحقق مدرسه به مثابه سازمان یادگیرنده

هدف این مقاله، تبیین و تحلیل الگوی «معلم-روانشناس» به عنوان یک عامل حیاتی و تسهیل گر در فرآیند گذار مدارس سنتی به «سازمان های یادگیرنده» است. در عصر پیچیدگی و تغییرات سریع، مدارس نیازمند تحولی بنیادین از ساختارهای ایستا و مبتنی بر انتقال صرف دانش، به محیط هایی پویا، انعطاف پذیر و یادگیرنده هستند. سازمان یادگیرنده، نظامی است که در آن همه اعضا به طور مستمر در حال یادگیری و ارتقای ظرفیت های فردی و جمعی خود هستند. این پژوهش که با روش مروری-تحلیلی و با استناد به منابع معتبر داخلی و خارجی انجام شده، استدلال می کند که تحقق این هدف، بیش از هر چیز، در گروی تحول در نقش معلم است. الگوی «معلم-روانشناس» به معلمی اشاره دارد که علاوه بر تخصص در موضوع درسی خود، به دانش و مهارت های روان شناختی اساسی مانند درک فرآیندهای یادگیری، هوش هیجانی، مدیریت پویایی های گروهی و ایجاد ارتباط موثر مجهز است. یافته ها نشان می دهد که این الگو به طور مستقیم با پنج فرمان اصلی سازمان یادگیرنده (تسلط فردی، الگوهای ذهنی، چشم انداز مشترک، یادگیری تیمی و تفکر سیستمی) در ارتباط است. معلم-روانشناس با ایجاد امنیت روانی در کلاس، به چالش کشیدن الگوهای ذهنی ناکارآمد، تسهیل یادگیری مشارکتی و درک کلاس به عنوان یک سیستم پیچیده، سنگ بنای فرهنگ یادگیری مستمر را در مدرسه بنیان می نهد. این مقاله نتیجه گیری می کند که سرمایه گذاری در توانمندسازی معلمان برای ایفای چنین نقشی، موثرترین راهبرد برای تبدیل مدارس به سازمان های یادگیرنده حقیقی است.

کلیدواژه ها:

مدرسه یادگیرنده ، معلم-روانشناس ، سازمان یادگیرنده ، هوش هیجانی ، بهبود مستمر ، فرهنگ سازمانی.