استثناگرایی جنگ طلبانه آمریکا و فرسایش حقوق بین الملل با حمایت از رژیم اسرائیل در حمله به جمهوری اسلامی ایران

در این مقاله- با توجه ویژه به ارتباط بین نظامی گری، استثناگرایی آمریکایی و نقض های مکرر هنجارهای حقوقی بین المللی- تعامل بین الزام های قدرت ساختاری، نظم جهانی محل مناقشه و خودپنداره ها در شکل دهی به سیاست خارجی ایالات متحده بررسی شده است. در این پژوهش، با تلفیق سه دیدگاه نظری مکمل- شامل استثناگرایی آمریکایی، رئالیسم تهاجمی و گونه انتقادی نظریه ثبات هژمونیکی- چارچوب تحلیلی چندبعدی مطرح شده است که ابعاد هنجاری، ساختاری و سیستمی رفتار ایالات متحده را در بر می گیرد. در مقاله، بااستفاده از این چارچوب سه گانه، موارد تجربی شامل مداخله های نظامی ایالات متحده، نوسازی هسته ای و پای بندی گزینشی و تفسیر مجدد تعهدهای حقوقی الزام آور اعمال شد. استدلال می شود که این رفتارها بازتاب دهنده تلفیقی پایدار از اجبار سیستمی، حفظ هژمونی و مشروعیت بخشی مبتنی بر هویت است. نشان دادن اینکه موضع استثناگرایانه ایالات متحده هم علت و هم معلول نقش هژمونی آن است، در مباحث روابط بین الملل و حقوق بین الملل راهگشا خواهد بود. بینش هایی درباره آثار پایداری استثناگرایی نظامی شده و محدودیت های ساختاری و هنجاری آن و تاثیر رفع آن بر چشم انداز نظم جهانی عادلانه تر و قانون مندتر نیز مطرح شده است.

کلیدواژه ها:

استثناگرایی آمریکایی ، ثبات هژمونیکی ، فرسایش حقوق بین الملل ، نظامی گری ، واقع گرایی تهاجمی