نقش سبک های رهبری کلاسیک بر نوآوری سازمانی (مطالعه موردی: کارکنان استان تخار کشور افغانستان)

توانایی سازمان ها برای انطباق، یادگیری و نوآوری، عامل اصلی بقا و موفقیت محسوب می شود. این اصل به ویژه در محیط های پرچالش و توسعه نیافته ای مانند افغانستان، که با عدم قطعیت های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی فراوانی روبروست، امر حیاتی محسوب می شود. عدم نوآوری در سازمان های کشور افغانستان با توجه به نیازهای در حال تغییر جامعه جهت جلوگیری از رکود، ناکارآمدی و ناتوانی امری ضروری می باشد بر این اساس در این پژوهش محقق به سبک رهبری بر نوآوری سازمانی کارکنان استان تخار کشور افغانستان می پردازد. پژوهش از نظر هدف، کاربردی است. از نظر روش، دارای رویکرد کمی که به شیوه توصیفی-تحلیلی با بهره گیری از روش پیمایشی انجام شده است. جهت گردآوری داده ها از مطالعات کتابخانه ای و میدانی استفاده شده است. جامعه آماری تحقیق مدیران سازمان های اداری تخار به همراه کارکنان هستند که سابقه مدیریت دارند به تعداد ۲۰۰ نفر می باشند. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران تعداد ۱۳۲ نفر محاسبه شده است. جهت تحلیل داده ها از آزمون ضریب همبستگی استفاده شده است. تحلیل داده های این تحقیق نشان داد که در میان کارکنان سازمان های استان تخار افغانستان، رابطه بین سبک رهبری تحولی و نوآوری سازمانی معنادار و قوی است. رهبرانی که دیدگاه های الهام بخش، فردی و تحول آفرین دارند، موثرترین نقش را در ارتقاء سطح خلاقیت و نوآوری در سازمان ایفا می کنند. در مقابل، سبک اقتدارگرایانه تاثیر منفی و قابل توجهی بر نوآوری دارد. برای دستیابی به سطوح بالاتر نوآوری، تمرکز استراتژیک باید بر تقویت فرهنگ رهبری تحولی و زدودن موانع ساختاری ناشی از رویکردهای اقتدارگرا باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت ، نوآوری ، سبک راهبری ، استان تخار ، افغانستان.