معناکاوی فراخوان در پرتو تجارب کارکنان یک سازمان دولتی ایرانی: کاربست روش تجربی روانشناختی پدیدارشناختی

فراخوان پدیده ای رفتاری برای هویت یابی خود از رهگذر خدمت به دیگران است. پژوهش حاضر کوشیده است تا گونه های این پدیده را مطابق تجارب زیسته کارکنان یک سازمان دولتی ایرانی (دانشگاه ولی عصر رفسنجان) با روش تجربی روان شناختی پدیدارشناختی کاوش کند. مشارکت کنندگان ۳۰ نفر از کارکنان این دانشگاه بودند که با روش نمونه گیری نوعی انتخاب و به پژوهش دعوت شدند. ابزار گردآوری داده ها، مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته بود. طبق یافته های پژوهش، بر اساس سه معیار برون آوری شده آگاهی، اراده انتخاب و نیت، ۸ گونه برای فراخوان در سازمان مورد مطالعه شناسایی شدند که عبارت بودند از فراخوانی آگاهانه قدسی، فراخوانی آگاهانه ملکی، فراخواندگی آگاهانه قدسی، فراخواندگی آگاهانه ملکی، فراخوانی ناخودآگاه قدسی، فراخوانی ناخودآگاه ملکی، فراخواندگی ناخودآگاه قدسی و فراخواندگی ناخودآگاه ملکی. به علاوه، برای فراخوان بکام در سازمان، سه هم زاد دیگر نیز شناسایی شد که عبارت بودند از فراخوان ناکام، فراخوان نما و نافراخوان.

کلیدواژه ها:

فراخوان ، گونه شناسی ، پدیدارشناسی ، روش تجربی روان شناختی پدیدارشناختی