نقش ارزشیابی کیفی توصیفی در ارتقای خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان ابتدایی

ارزشیابی کیفی توصیفی در دوره ابتدایی، با جابه جا کردن محور قضاوت از نمره به شواهد یادگیری، زمینه ای فراهم می کند که دانش آموزان به تدریج مسئولیت یادگیری خود را بپذیرند و مهارت های خودتنظیمی را در موقعیت های واقعی تمرین کنند. هدف این مقاله تبیین نقش ارزشیابی کیفی توصیفی در ارتقای خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان ابتدایی و توضیح سازوکارهای اثرگذاری آن بر هدف گذاری، برنامه ریزی، خودنظارتی، بازاندیشی و تنظیم هیجان های مرتبط با یادگیری است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است و با گردآوری و تحلیل مفهومی یافته ها، پیوند میان بازخورد توصیفی، شفاف سازی معیارهای موفقیت، خودارزیابی و پوشه کار را با مولفه های خودتنظیمی تشریح می کند. نتایج نشان می دهد بازخوردهای دقیق و قابل عمل، در کنار فرصت های منظم برای خودارزیابی و گفت وگوی بازتابی، انگیزش درونی و خودکارآمدی را تقویت کرده و به بهبود پایداری تلاش، کیفیت راهبردهای یادگیری و مهارت مدیریت زمان در دانش آموزان می انجامد. همچنین اجرای درست این رویکرد با کاهش اضطراب ارزشیابی و ایجاد امنیت روانی، مشارکت فعال و یادگیری عمیق تر را افزایش می دهد و در صورت رعایت انصاف، محرمانگی و هماهنگی مدرسه و خانواده، اثرگذاری آن پایدارتر خواهد بود.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی کیفی توصیفی ، خودتنظیمی یادگیری ، بازخورد توصیفی ، دانش آموزان ابتدایی ، خودارزیابی