کارکردهای خودآگاهی هیجانی در افزایش سازگاری روان شناختی افراد در موقعیت های بحران

موقعیت های بحران زا نظیر بلایای طبیعی، همه گیری ها، تعارض های اجتماعی و فشارهای شدید زندگی، به طور قابل توجهی تعادل روان شناختی افراد را به چالش می کشند و مستلزم برخورداری از منابع درونی موثر برای سازگاری هستند. یکی از مهم ترین این منابع، خودآگاهی هیجانی به عنوان مولفه ای بنیادی از هوش هیجانی است. خودآگاهی هیجانی به توانایی فرد در تشخیص، درک و نام گذاری هیجان های خویش و آگاهی از علل و پیامدهای آن ها اشاره دارد. هدف از این مطالعه تبیین نقش و کارکردهای خودآگاهی هیجانی در افزایش سازگاری روان شناختی افراد در شرایط بحرانی است. یافته های نظری و پژوهشی نشان می دهد افرادی که از سطح بالاتری از خودآگاهی هیجانی برخوردارند، توانایی بیشتری در تنظیم هیجان ها، مدیریت استرس و پیشگیری از واکنش های هیجانی افراطی دارند. این افراد در مواجهه با بحران ها، تصمیم گیری آگاهانه تر، احساس کنترل روانی بیشتر و الگوهای مقابله ای سازگارانه تری از خود نشان می دهند. افزون بر این، خودآگاهی هیجانی نقش مهمی در تسهیل معناپردازی تجربه های دشوار، کاهش آسیب های روان شناختی بلندمدت و بهره گیری اثربخش از حمایت اجتماعی ایفا می کند. در مجموع، می توان گفت تقویت خودآگاهی هیجانی به عنوان یک مهارت قابل آموزش، زمینه ساز ارتقای سازگاری روان شناختی، افزایش تاب آوری و حفظ سلامت روان در شرایط بحرانی است. نتایج این مطالعه می تواند در طراحی مداخلات روان شناختی و برنامه های آموزشی مرتبط با مدیریت بحران مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خودآگاهی هیجانی ، سازگاری روان شناختی ، موقعیت های بحران ، تنظیم هیجان ، تاب آوری