بررسی نشانه شناسی در شعر نو فارسی

این مقاله به بررسی نشانه شناسی در شعر نو فارسی می پردازد و چگونگی کارکرد نشانه ها را در آثار شاعران معاصر تحلیل می کند. نشانه ها، به عنوان عناصر کلیدی در ساختار و معنا، نقش مهمی در انتقال عواطف، تجربیات انسانی و بازنمایی فرهنگی دارند. با تمرکز بر شاعران برجسته ای مانند نیما یوشیج، سهراب سپهری و احمد شاملو، مقاله به بررسی انواع نشانه های جغرافیایی، عاطفی و شخصی در شعر نو می پردازد و تاثیر این نشانه ها بر درک عمیق تر زیبایی شناسی و مضمون های شعر را تحلیل می کند. این پژوهش نشان می دهد که نشانه شناسی می تواند به عنوان ابزاری جدید برای تحلیل ادبیات به کار رود و دریچه ای برای فهم بهتر پیچیدگی های شعر نو فارسی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

نشانه شناسی ، شعر نو فارسی ، نیما یوشیج ، سهراب سپهری ، احمد شاملو ، معناشناسی ، ادبیات معاصر