کوچینگ توانایی های اجرایی به دانش آموزان در مدیریت زمان و سازماندهی

توانایی های اجرایی، به ویژه مهارت های مدیریت زمان و سازماندهی، از عوامل پیش بین کلیدی در موفقیت تحصیلی و سازگاری دانش آموزان محسوب می شوند. با این حال، نظام های آموزشی سنتی اغلب فاقد رویکردهای نظام مند برای آموزش صریح و شخصی سازی شده این مهارت های فراشناختی هستند. این مقاله با معرفی رویکرد کوچینگ توانایی های اجرایی به عنوان یک راهبرد مداخله ای موثر، به بررسی چگونگی به کارگیری اصول و فرآیند کوچینگ برای ارتقای خودتنظیمی، برنامه ریزی و خودمدیریتی در دانش آموزان می پردازد. در این چارچوب، کوچینگ نه به عنوان آموزش مستقیم، بلکه به عنوان یک رابطه تسهیل گرانه و مبتنی بر پرسشگری تعریف می شود که به دانش آموزان کمک می کند تا خودآگاهی شناختی خود را افزایش دهند، اهداف عملیاتی مشخصی تعریف کنند و راهبردهای شخصی سازی شده ای برای غلبه بر چالش های روزمره تحصیلی خلق نمایند. کاربست این رویکرد منجر به توسعه مهارت های انتقال پذیری می شود که فراتر از موفقیت درسی، آمادگی دانش آموزان را برای چالش های زندگی واقعی افزایش می دهد. مقاله حاضر با ترسیم یک نقشه راه عملی در چهار گام اصلی (خودآگاهی، هدف گذاری، طراحی اقدام و پیگیری)، مزایا، چالش های اجرایی و پیامدهای مورد انتظار این پارادایم آموزشی نوین را تحلیل می کند. در نهایت، ادغام کوچینگ توانایی های اجرایی در بافت مدرسه، نه تنها به بهبود عملکرد تحصیلی و کاهش استرس منجر می شود، بلکه با پرورش دانش آموزانی خودراهبر، مسئول و منعطف، رسالت اصلی آموزش در قرن بیست ویکم را محقق می سازد.

کلیدواژه ها:

کوچینگ آموزشی ، توانایی های اجرایی ، مدیریت زمان ، خودتنظیمی.