مقایسه آزمون های سنتی با سنجش مستمر

مقاله حاضر به مقایسه آزمون های سنتی و سنجش مستمر به عنوان دو رویکرد متفاوت در ارزیابی یادگیری دانش آموزان می پردازد. آزمون های سنتی، که معمولا به صورت آزمون های کتبی و در زمان های مشخص برگزار می شوند، به ارزیابی دانش و مهارت های دانش آموزان در یک زمان معین می پردازند. این نوع ارزیابی با وجود نقاط قوتی مانند سادگی در اجرا و قابلیت مقایسه، با چالش هایی نظیر عدم انعطاف پذیری و ناتوانی در شناسایی یادگیری عمیق مواجه است. در مقابل، سنجش مستمر به عنوان یک رویکرد نوین، به ارزیابی مداوم و پیوسته یادگیری دانش آموزان در طول زمان می پردازد. این روش با تمرکز بر بازخورد مستمر و اصلاحات، به دانش آموزان این امکان را می دهد که نقاط قوت و ضعف خود را شناسایی کرده و در فرآیند یادگیری خود پیشرفت کنند. مقاله به بررسی تاثیرات این دو روش بر یادگیری، انگیزه، و فرآیند تدریس می پردازد و چالش ها و موانع هر یک را تحلیل می کند. نتایج این مطالعه نشان می دهد که در حالی که آزمون های سنتی می توانند به عنوان ابزاری سریع و کارآمد برای ارزیابی استفاده شوند، سنجش مستمر با تاکید بر یادگیری عمیق و مشارکت فعال دانش آموزان، به بهبود کیفیت آموزش و یادگیری کمک می کند. در نهایت، مقاله پیشنهاداتی برای بهینه سازی هر دو روش و ترکیب آن ها به منظور دستیابی به بهترین نتایج آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مقایسه ، آموزش ، یادگیری ، سنتی ، مستمر