تاثیر آموزش مبتنی بر هوش های چندگانه بر پیشرفت درسی و خودپنداره دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر نظریه هوش های چندگانه بر پیشرفت درسی و خودپنداره دانش آموزان است. نظریه هوش های چندگانه گاردنر با تاکید بر تنوع توانمندی های شناختی انسان، رویکردی متفاوت نسبت به دیدگاه های سنتی آموزش ارائه می دهد و زمینه توجه به تفاوت های فردی فراگیران را فراهم می سازد. در نظام های آموزشی مبتنی بر انتقال یک سویه دانش، معمولا بر هوش زبانی و منطقی–ریاضی تاکید می شود و سایر ابعاد هوش نادیده گرفته می شوند؛ امری که می تواند موجب افت تحصیلی و تضعیف خودپنداره تحصیلی دانش آموزان شود.پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی–تحلیلی و با اتکا بر مطالعات و پژوهش های داخلی انجام شده است. داده ها از طریق تحلیل اسناد، کتب، مقالات علمی–پژوهشی و پایان نامه های مرتبط با آموزش مبتنی بر هوش های چندگانه، پیشرفت درسی و خودپنداره دانش آموزان گردآوری شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری راهبردهای آموزشی مبتنی بر هوش های چندگانه موجب افزایش معنادار پیشرفت درسی دانش آموزان در دروس مختلف می شود. همچنین نتایج حاکی از آن است که این نوع آموزش با تقویت احساس شایستگی، افزایش انگیزه یادگیری و پذیرش تفاوت های فردی، نقش موثری در بهبود خودپنداره تحصیلی و عمومی دانش آموزان دارد.تحلیل نتایج بیانگر آن است که آموزش مبتنی بر هوش های چندگانه، با ایجاد فرصت های یادگیری متنوع و متناسب با توانمندی های شناختی فراگیران، زمینه مشارکت فعال آنان در فرآیند یادگیری را فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

هوش های چندگانه ، آموزش مبتنی بر تفاوت های فردی ، پیشرفت درسی ، خودپنداره ، یادگیری دانش آموزان