تاثیر سبک های دلبستگی والدین بر کارآمدی خانواده درمانی

دلبستگی والدین یکی از مولفه های اساسی در شکل گیری الگوهای ارتباطی، هیجانی و تعاملی در نظام خانواده به شمار می آید و نقش تعیین کننده ای در موفقیت یا ناکامی مداخلات خانواده درمانی ایفا می کند. سبک های دلبستگی که در سال های اولیه زندگی شکل می گیرند، در بزرگسالی به صورت الگوهای نسبتا پایدار در روابط صمیمی، شیوه های تنظیم هیجان، نحوه مواجهه با تعارض و میزان اعتماد به دیگران جلوه گر می شوند. والدینی که از سبک دلبستگی ایمن برخوردارند، معمولا توانایی بیشتری در ایجاد فضای امن هیجانی، برقراری ارتباط موثر و همکاری با درمانگر دارند و همین امر زمینه را برای افزایش کارآمدی فرایند خانواده درمانی فراهم می سازد. در مقابل، سبک های دلبستگی ناایمن، از جمله اجتنابی، دوسوگرا و آشفته، می توانند با افزایش مقاومت درمانی، کاهش پذیرش بازخوردها و تشدید تعارض های پنهان یا آشکار، اثربخشی مداخلات درمانی را با چالش مواجه کنند. این مقاله با رویکردی تحلیلی و نظری، به بررسی ابعاد مختلف تاثیر سبک های دلبستگی والدین بر کارآمدی خانواده درمانی می پردازد و نشان می دهد که توجه درمانگران به ویژگی های دلبستگی والدین، نه تنها در درک عمیق تر پویایی های خانواده موثر است، بلکه می تواند به انتخاب راهبردهای درمانی مناسب تر، تقویت اتحاد درمانی و افزایش پایداری نتایج درمان کمک کند. در نهایت، نتایج این بررسی بر ضرورت ادغام دیدگاه دلبستگی محور در نظریه و عمل خانواده درمانی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی ، والدین ، خانواده درمانی