نقش خانواده درمانی سیستمی در کاهش تعارضات زناشویی

تعارضات زناشویی یکی از مهم ترین عوامل تهدیدکننده پایداری خانواده و سلامت روان زوجین به شمار می رود و در صورت تداوم می تواند پیامدهای منفی گسترده ای بر روابط عاطفی، عملکرد خانوادگی و رشد روانی فرزندان برجای گذارد. در سال های اخیر، رویکردهای درمانی متعددی برای کاهش این تعارضات ارائه شده اند که در میان آن ها خانواده درمانی سیستمی به دلیل نگاه جامع و تعاملی خود، جایگاه ویژه ای یافته است. این رویکرد با در نظر گرفتن خانواده به عنوان یک نظام پویا و به هم پیوسته، تعارضات زناشویی را نه صرفا به عنوان مشکل فردی زوجین، بلکه به مثابه نشانه ای از اختلال در الگوهای ارتباطی، نقش ها و مرزهای خانوادگی تحلیل می کند. خانواده درمانی سیستمی تلاش می کند با شناسایی چرخه های تعاملی ناکارآمد، بازسازی روابط عاطفی و ارتباطی، و ایجاد تغییر در ساختار خانواده، زمینه کاهش پایدار تعارضات زناشویی را فراهم سازد. این مقاله با تمرکز بر تبیین نظری و کاربردی خانواده درمانی سیستمی، نقش این رویکرد را در بهبود تعامل زوجین، افزایش درک متقابل و ارتقای رضایت زناشویی مورد بررسی قرار می دهد و نشان می دهد که مداخلات سیستمی می توانند به عنوان راهکاری موثر در پیشگیری از تعارضات مزمن، فروپاشی روابط زناشویی و پیامدهای منفی ناشی از آن عمل کنند.

کلیدواژه ها:

تعارضات زناشویی ، خانواده درمانی سیستمی ، رضایت زناشویی