اهمیت روش های نوین آموزشی مبتنی بر فناوری در افزایش کیفیت یادگیری دانش آموزان

تحولات شتابان فناوری در عصر حاضر، نظام های آموزشی را با ضرورت بازنگری در اهداف، روش ها و نقش عناصر اصلی یاددهی–یادگیری مواجه ساخته است. آموزش دیگر محدود به انتقال یک سویه دانش نیست، بلکه بر یادگیری فعال، مشارکت محور و معنادار تاکید دارد. در این میان، فناوری های آموزشی به عنوان ابزاری توانمند، امکان گذار از رویکردهای سنتی به شیوه های نوین آموزشی را فراهم می کنند. هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش روش های نوین آموزشی مبتنی بر فناوری در افزایش یادگیری فعال و مشارکت فراگیران و تبیین نقش معلم در طراحی و اجرای موثر این روش ها است. این پژوهش با استفاده از روش مروری انجام شده و مطالعات داخلی و خارجی مرتبط با یادگیری فعال، مشارکت دانش آموزان و کاربرد فناوری های آموزشی از پایگاه های علمی مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته ها نشان می دهد روش هایی نظیر یادگیری معکوس، یادگیری مبتنی بر بازی های دیجیتال، شبیه سازی آموزشی، یادگیری ترکیبی و یادگیری پروژه محور فناورانه، تاثیر معناداری در افزایش انگیزه، تعامل، خودتنظیمی و یادگیری عمیق فراگیران دارند. با این حال، اثربخشی این روش ها به میزان زیادی به طراحی آموزشی هدفمند و نقش فعال معلم به عنوان تسهیل گر و طراح محیط یادگیری وابسته است. همچنین نتایج حاکی از آن است که چالش هایی مانند ضعف مهارت های حرفه ای معلمان، محدودیت زیرساخت ها، شکاف دیجیتال و ناهماهنگی برنامه های درسی سنتی، می تواند بهره گیری موثر از فناوری را با مانع روبه رو سازد. در مجموع، تلفیق آگاهانه فناوری با اصول یادگیری فعال، همراه با توانمندسازی معلمان و حمایت نهادی، می تواند زمینه ساز ارتقای کیفیت آموزش و پاسخگویی نظام آموزشی به نیازهای جامعه معاصر باشد.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، یادگیری فعال ، مشارکت یادگیرندگان ، روش های نوین آموزشی ، نقش معلم