رابطه آموزش مبتنی بر هوش های چندگانه با پیشرفت تحصیلی بر درس فارسی دانش آموزان ابتدایی

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در درس فارسی، به عنوان یکی از ارکان اصلی برنامه درسی دوره ابتدایی، مستلزم بهره گیری از رویکردهای آموزشی نوین و متناسب با ویژگی های فردی یادگیرندگان است. نظریه «هوش های چندگانه» هاوارد گاردنر، با تاکید بر تنوع قابلیت های شناختی و غیرشناختی، فرصتی فراهم می آورد تا معلمان بتوانند شیوه های تدریس را با استعدادها، علایق و سبک های یادگیری متفاوت دانش آموزان هماهنگ سازند. این مقاله مروری با هدف بررسی و تحلیل مطالعات انجام شده در زمینه تاثیر آموزش مبتنی بر هوش های چندگانه بر پیشرفت تحصیلی در درس فارسی دانش آموزان ابتدایی، به مرور یافته های پژوهش های داخلی و خارجی پرداخته و ضمن تبیین چارچوب نظری، به تحلیل نقاط قوت، چالش ها و الزامات اجرایی این رویکرد در محیط مدرسه می پردازد. نتایج مرور مطالعات نشان می دهد که به کارگیری روش های آموزشی متنوع و چندبعدی که مولفه های هشت گانه هوش های چندگانه را پوشش می دهد، می تواند موجب بهبود مهارت های خواندن، نوشتن، درک مطلب و افزایش انگیزش تحصیلی دانش آموزان شود. همچنین، این رویکرد با تقویت مشارکت فعال، خلاقیت، و اعتماد به نفس یادگیرندگان، نقش موثری در ارتقاء کیفیت یادگیری و دستیابی به اهداف آموزشی ایفا می کند. در پایان، پیشنهادهایی برای بهبود طراحی و اجرای برنامه های آموزشی مبتنی بر هوش های چندگانه در درس فارسی ارائه شده است تا به معلمان و سیاست گذاران آموزشی در اتخاذ تصمیمات موثر کمک کند.

کلیدواژه ها:

هوش های چندگانه ، آموزش مبتنی بر استعداد ، پیشرفت تحصیلی ، درس فارسی ، دانش آموزان ابتدایی ، سبک های یادگیری