بررسی تاثیر آموزش شعر و داستان های فارسی بر رشد مهارت های زبانی دانش آموزان متوسطه

پژوهش حاضر با هدف واکاوی عمیق نقش و جایگاه متون ادبی اعم از شعر و داستان در ارتقای چهار مهارت اصلی زبانی شامل گوش دادن، سخن گفتن، خواندن و نوشتن در میان دانش آموزان مقطع متوسطه انجام شده است، چرا که زبان به عنوان ابزار بنیادین تفکر و ارتباط، در بستر غنی ادبیات فارسی شکوفا می شود و یادگیری آن فراتر از حفظ کردن قواعد دستوری است لذا این تحقیق با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند متون آموزشی به این نتیجه دست یافته است که آموزش شعر به دلیل ویژگی های موسیقایی و آرایه های لفظی، موجب تقویت حافظه شنیداری و بهبود تلفظ و آهنگ کلام در دانش آموزان می گردد و از سوی دیگر داستان های فارسی با ساختار روایی و شخصیت پردازی های پیچیده، توانایی تحلیل منطقی، درک مطلب و مهارت های نوشتاری خلاقانه را در نوجوانان بارور می سازد و یافته ها نشان می دهد که مواجهه مستمر با ذخایر واژگانی موجود در آثار کلاسیک و معاصر، منجر به گسترش دایره لغات و ارتقای سطح فصاحت و بلاغت در گفتار دانش آموزان می شود و در نهایت این مقاله پیشنهاد می دهد که برنامه ریزان درسی با تلفیق شیوه های نوین تدریس مانند تحلیل گفتمان و بازنویسی متون، از پتانسیل شعر و داستان برای تبدیل کلاس های ادبیات به محیطی پویا جهت پرورش تفکر انتقادی و مهارت های ارتباطی استفاده کنند تا علاوه بر صیانت از میراث فرهنگی، توانمندی های زبانی نسل جدید برای حضور در عرصه های اجتماعی و علمی تقویت گردد.

کلیدواژه ها:

مهارت های زبانی ، آموزش شعر ، داستان پردازی ، دوره متوسطه ، غنای واژگانی