مروری بر مقایسه ارزشیابی سنتی با روش های مبتنی بر مشاهده ، پوشه کار و خود ارزیابی

پژوهش حاضر به مقایسه ارزشیابی سنتی با روش های نوین مانند مشاهده، پوشه کار و خودارزیابی در نظام آموزشی می پردازد. ارزشیابی سنتی که سال ها به عنوان روش غالب در مدارس ابتدایی و متوسطه مورد استفاده قرار گرفته، بیشتر بر نتایج نهایی یادگیری تمرکز دارد و معمولا با ارائه نمره یا رتبه عملکرد دانش آموزان را مشخص می کند. این رویکرد اگرچه ساده و قابل اجراست، اما محدودیت های جدی دارد؛ از جمله تمرکز بر حافظه کوتاه مدت و نادیده گرفتن مهارت های اساسی مانند خلاقیت، تفکر انتقادی و توانایی حل مسئله. در مقابل، روش های نوین ارزشیابی با تاکید بر فرایند یادگیری و مشارکت فعال دانش آموزان، تصویری جامع تر از توانایی های آنان ارائه می دهند. ارزشیابی مبتنی بر مشاهده به معلمان امکان می دهد تا رفتارها و عملکرد واقعی دانش آموزان را در موقعیت های آموزشی بررسی کنند. پوشه کار نیز با گردآوری فعالیت ها و پروژه های دانش آموزان در طول زمان، مسیر رشد تدریجی آنان را نشان می دهد و به ارتقای کیفیت یادگیری کمک می کند. خودارزیابی نیز با مشارکت فعال دانش آموزان در فرایند ارزشیابی، آنان را به تامل بر عملکرد خود و شناسایی نقاط قوت و ضعفشان ترغیب کرده و مسئولیت پذیری بیشتری ایجاد می کند. با وجود مزایای این روش ها، چالش هایی همچون نیاز به آموزش معلمان، صرف زمان بیشتر و فراهم سازی زیرساخت های لازم وجود دارد. در نهایت، نتایج این پژوهش نشان می دهد که ترکیب ارزشیابی سنتی و نوین می تواند به ارتقای کیفیت آموزش، افزایش انگیزه دانش آموزان و تحقق اهداف تربیتی منجر شود.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی سنتی ، مشاهده ، پوشه کار ، خودارزیابی