هوش مصنوعی و مدیریت یادگیری در مدارس ابتدایی: تلفیق علوم تربیتی، روانشناسی و حقوق آموزشی

این پژوهش با هدف بررسی نقش هوش مصنوعی در مدیریت یادگیری مدارس ابتدایی ایران و با رویکرد تلفیقی علوم تربیتی، روانشناسی و حقوق آموزشی انجام شده است. مسئله اصلی تحقیق آن است که چگونه می توان از ظرفیت های هوش مصنوعی برای ارتقای کیفیت یادگیری، حمایت روانی از دانش آموزان و تحقق عدالت آموزشی بهره گرفت. اهداف پژوهش شامل تبیین کارکردهای آموزشی هوش مصنوعی، تحلیل تاثیر آن بر انگیزش و اضطراب دانش آموزان، و بررسی ابعاد حقوقی و فرهنگی استفاده از این فناوری در مدارس ابتدایی است. روش تحقیق به کاررفته، کتابخانه ای بوده و داده ها از طریق مطالعه و تحلیل منابع علمی معتبر داخلی گردآوری شده است. یافته ها نشان داد که هوش مصنوعی قادر است مسیر یادگیری شخصی سازی شده برای دانش آموزان طراحی کند، انگیزش آنان را افزایش دهد، اضطراب امتحان را کاهش دهد و عدالت آموزشی را تقویت نماید. همچنین، نتایج بیانگر آن است که نبود زیرساخت های کافی، آموزش ناکافی معلمان و نگرانی های حقوقی و فرهنگی از جمله چالش های اصلی در بهره گیری از این فناوری هستند. در نتیجه، پژوهش حاضر تاکید می کند که استفاده موثر و اخلاقی از هوش مصنوعی در مدارس ابتدایی نیازمند سیاست گذاری جامع و میان رشته ای است که ابعاد تربیتی، روانشناسی، حقوقی و فرهنگی را هم زمان در نظر بگیرد. این رویکرد می تواند زمینه ساز ایجاد نظام آموزشی نوین و متناسب با نیازهای کودکان ایرانی در هزاره سوم باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مدیریت یادگیری ، آموزش ابتدایی ، روانشناسی تربیتی ، حقوق آموزشی