کاربردهای هوش مصنوعی در علوم تربیتی و روانشناسی کودک؛ چشم انداز آموزش و پرورش آینده

پژوهش حاضر با هدف بررسی کاربردهای هوش مصنوعی در علوم تربیتی و روانشناسی کودک و تبیین چشم انداز آموزش و پرورش آینده انجام شده است. مسئله ی اصلی این مطالعه آن است که ورود هوش مصنوعی به نظام آموزشی ایران، چگونه می تواند بر کیفیت یادگیری، رشد روانشناختی کودکان و مدیریت آموزشی اثرگذار باشد. اهداف پژوهش شامل شناسایی فرصت های هوش مصنوعی در یادگیری شخصی سازی شده، تحلیل پیامدهای روانشناختی تعامل کودکان با فناوری های هوشمند، بررسی چالش های فرهنگی و اجتماعی و ارائه راهکارهایی برای استفاده ی مسئولانه از این فناوری است. روش تحقیق، کتابخانه ای بوده و داده ها از طریق مطالعه و تحلیل منابع علمی داخلی گردآوری شده است. یافته ها نشان داد که هوش مصنوعی می تواند به ارتقای انگیزه یادگیری، بهبود عملکرد تحصیلی و شخصی سازی آموزش کمک کند، اما در عین حال چالش هایی مانند کاهش تعاملات انسانی، وابستگی بیش از حد به فناوری و تضادهای فرهنگی را نیز به همراه دارد. در بخش نتیجه گیری، پژوهش حاضر تاکید می کند که آموزش و پرورش آینده نیازمند بهره گیری هوشمندانه از فناوری در کنار توجه به ارزش های تربیتی و فرهنگی است. بدین ترتیب، هوش مصنوعی می تواند به عنوان یک ابزار توانمندساز در خدمت اهداف کلان آموزش و پرورش ایران قرار گیرد، مشروط بر آنکه استفاده از آن با نگاه نقادانه و مسئولانه همراه باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش و پرورش ، علوم تربیتی ، روانشناسی کودک ، فرهنگ آموزشی