تاثیر یادگیری مشارکتی بر افزایش درگیری شناختی و عاطفی دانش آموزان در فرایند یاددهی – یادگیری

تحولات بنیادین در نظام های آموزشی معاصر، ضرورت گذار از رویکردهای معلم محور و انفعالی به سوی شیوه های فعال و تعاملی را بیش از پیش آشکار ساخته است. در این میان، یادگیری مشارکتی به عنوان یکی از کارآمدترین راهبردهای آموزشی، بستری غنی برای ارتقای ابعاد گوناگون یادگیری فراهم می آورد. مقاله حاضر با هدف بررسی عمیق و همه جانبه تاثیر یادگیری مشارکتی بر افزایش درگیری شناختی و عاطفی دانش آموزان تدوین شده است. روش پژوهش در این مطالعه، مروری تحلیلی و توصیفی است که با بهره گیری از منابع معتبر داخلی و خارجی و تحلیل محتوای آن ها انجام پذیرفته است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که یادگیری مشارکتی از طریق ایجاد همبستگی مثبت متقابل، مسئولیت پذیری فردی و گروهی و تعاملات سازنده، منجر به بهبود پردازش اطلاعات، تقویت راهبردهای فراشناختی و تعمیق درگیری شناختی می شود. همچنین، این رویکرد با ارضای نیازهای روان شناختی اساسی همچون نیاز به تعلق و شایستگی، فضای عاطفی کلاس را بهبود بخشیده و اضطراب تحصیلی را کاهش می دهد. نتایج حاکی از آن است که تلفیق تعاملات اجتماعی با فرایندهای ذهنی در بستر گروه های همیار، نه تنها عملکرد تحصیلی را ارتقا می بخشد، بلکه مولفه های عاطفی نظیر انگیزش درونی و علاقه به یادگیری را نیز به طور معناداری تقویت می کند. در نهایت، این مقاله استدلال می کند که پیاده سازی صحیح اصول یادگیری مشارکتی، پیش شرط اصلی برای تربیت یادگیرندگانی خودتنظیم، خلاق و با مهارت های اجتماعی بالا در عصر حاضر است.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، درگیری شناختی ، درگیری عاطفی ، فرایند یاددهی یادگیری ، تعاملات کلاسی