تجربه آسیب روانی دوره کودکی و اختلالات رفتاری دانش آموزان با میانجی گری شفقت ورزی به خود

هدف اصلی این پژوهش، تبیین رابطه بین **تجربه آسیب روانی دوره کودکی** و **اختلالات رفتاری درون سازی و برون سازی** در دانش آموزان ششم دبستان، با در نظر گرفتن نقش **واسطه ای شفقت ورزی به خود** است. این تحقیق با رویکردی کمی و با استفاده از روش تحلیل آماری معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر پایه ششم دبستان بخش شهاب شهرستان قشم بود. نتایج تحلیل های آماری نشان داد که تجربه آسیب روانی دوره کودکی به طور معناداری با شفقت ورزی به خود رابطه منفی و با اختلالات رفتاری رابطه مثبت دارد. از سوی دیگر، شفقت ورزی به خود توانست به طور معناداری در رابطه بین آسیب روانی و اختلالات رفتاری نقش **میانجی گری** ایفا کند؛ به این معنی که افزایش آسیب روانی اولیه، از طریق کاهش شفقت ورزی به خود، منجر به افزایش نشانگان رفتاری می شود. این یافته ها اهمیت مداخلات روان شناختی متمرکز بر پرورش شفقت ورزی به خود را به عنوان یک عامل محافظتی در برابر پیامدهای بلندمدت تروما در دوران کودکی تایید می کند (ایگان و همکاران، **۲۰۲۲**؛ نف، **۲۰۲۳**).

کلیدواژه ها:

تجربه آسیب روانی دوره کودکی ، اختلالات رفتاری ، شفقت ورزی به خود ، نقش میانجی ، دانش آموزان