بررسی نقش آموزش دینی در کاهش آسیب های اجتماعی دانش آموزان؛ رویکردی تطبیقی ایران و جهان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزش دینی در کاهش آسیب های اجتماعی دانش آموزان با رویکردی تطبیقی میان ایران و جهان انجام شده است. مسئله ی اصلی این مطالعه آن است که آموزش دینی چگونه می تواند به عنوان یک ابزار تربیتی و فرهنگی، در پیشگیری از آسیب های اجتماعی و تقویت هویت فرهنگی و دینی دانش آموزان موثر باشد. اهداف پژوهش شامل شناسایی جایگاه آموزش دینی در نظام آموزشی ایران و جهان، تحلیل تاثیر آن بر کاهش رفتارهای پرخطر، و ارائه راهکارهایی برای ارتقای اثربخشی این آموزش ها است. روش تحقیق، کتابخانه ای بوده و داده ها از طریق مطالعه و تحلیل منابع علمی داخلی گردآوری شده است. یافته ها نشان داد که آموزش دینی در مدارس ایران موجب افزایش مسئولیت پذیری، کاهش گرایش به رفتارهای پرخطر و تقویت هویت فرهنگی دانش آموزان شده است. همچنین، مقایسه تطبیقی با سایر کشورها نشان داد که آموزش دینی در سطح جهانی نیز به عنوان ابزاری برای کاهش آسیب های اجتماعی و ارتقای انسجام اجتماعی مورد توجه قرار گرفته است. در بخش نتیجه گیری، پژوهش حاضر تاکید می کند که آموزش دینی می تواند به عنوان یک راهبرد تربیتی و فرهنگی موثر، نقش مهمی در کاهش آسیب های اجتماعی دانش آموزان ایفا کند، مشروط بر آنکه با روش های نوین تدریس، بازنگری در محتوای آموزشی و هماهنگی میان خانواده و مدرسه همراه باشد. بدین ترتیب، چشم انداز آموزش و پرورش آینده در ایران و جهان نیازمند بهره گیری هوشمندانه از آموزش دینی در کنار توجه به ارزش های فرهنگی و اجتماعی است.

کلیدواژه ها:

آموزش دینی ، آسیب های اجتماعی ، دانش آموزان ، هویت فرهنگی ، تربیت اجتماعی