هوش مصنوعی و نقش آن در توسعه هوش هیجانی و مهارت های روانشناختی دانش آموزان: چشم انداز فلسفی و تربیتی

با گسترش فناوری های هوشمند و هوش مصنوعی، آموزش و پرورش وارد مرحله ای شده است که تنها به انتقال دانش محدود نمی شود، بلکه فرصت های تازه ای برای پرورش مهارت های روانشناختی و هوش هیجانی دانش آموزان فراهم می آورد. این مقاله با رویکردی فلسفی–تحلیلی، به بررسی اثرات هوش مصنوعی بر رشد خودآگاهی، همدلی، مدیریت هیجانات و توانایی های اجتماعی دانش آموزان می پردازد. تمرکز پژوهش بر آن است که چگونه محیط های یادگیری هوشمند می توانند به تقویت مهارت های روانشناختی و ارتقای کیفیت تعاملات انسانی کمک کنند، بدون آنکه جایگزین نقش تربیتی و مشاوره ای معلمان و والدین شوند. یافته ها نشان می دهد بهره گیری آگاهانه و هدایت شده از هوش مصنوعی، می تواند به توسعه هوش هیجانی، بهبود خودتنظیمی و تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان منجر شود، در حالی که استفاده بدون چارچوب فلسفی و تربیتی ممکن است پیامدهای منفی از جمله کاهش تعامل انسانی و وابستگی عاطفی به فناوری ایجاد کند. مقاله حاضر بر لزوم تدوین چارچوب های فلسفی، روانشناختی و تربیتی برای استفاده مسئولانه از هوش مصنوعی در نظام های آموزشی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، هوش هیجانی ، مهارت های روانشناختی ، محیط های یادگیری هوشمند ، آموزش اخلاقی ، فلسفه تعلیم و تربیت