اخلاق، معنا و تصمیم گیری در آموزش هوشمند: بازاندیشی نقش فناوری های هوشمند در پرورش انسان مسئول

با گسترش فناوری های هوشمند در محیط های آموزشی، پرسش های مهمی درباره نقش اخلاق، معنا و تصمیم گیری انسانی در فرآیند یادگیری مطرح شده است. فناوری های نوین، با قابلیت ارائه محتوا، تحلیل داده و ارائه بازخورد فوری، ظرفیت های جدیدی برای شخصی سازی یادگیری و توسعه مهارت های شناختی فراهم می کنند، اما همزمان پرسش های تربیتی و روان شناختی عمیقی را نیز به دنبال دارند. این پژوهش با رویکرد ترکیبی کمی و کیفی به بررسی چگونگی تعامل دانش آموزان و معلمان با فناوری های هوشمند و تاثیر آن بر شکل دهی اخلاق، مهارت تصمیم گیری و معناسازی در یادگیری می پردازد. داده ها از طریق پرسشنامه و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان و دانش آموزان جمع آوری شده و با استفاده از نرم افزارهای آماری و تحلیل محتوای موضوعی بررسی شدند. یافته ها نشان می دهد که استفاده صرف از فناوری بدون هدایت و بازاندیشی تربیتی می تواند منجر به کاهش فرصت های یادگیری معناگرا و تضعیف توانایی های اخلاقی و تصمیم گیری دانش آموزان شود، در حالی که بهره گیری آگاهانه و انسانی از فناوری، امکان توسعه مهارت های اخلاقی، تقویت تفکر انتقادی و ارتقای مسوولیت پذیری فردی را فراهم می کند. پژوهش حاضر پیشنهاد می کند که طراحی و اجرای برنامه های آموزش هوشمند باید ضمن استفاده از قابلیت های فناوری، محوریت انسان و توسعه شایستگی های اخلاقی و معنایی را حفظ کند تا تربیت انسان مسئول در عصر دیجیتال تحقق یابد.

کلیدواژه ها:

فناوری های هوشمند ، اخلاق آموزش ، معنا در یادگیری ، تصمیم گیری ، مسئولیت پذیری ، آموزش شخصی سازی شده