جایگاه انرژی های تجدیدپذیر در زیرساخت های شهری با تاکید بر نقش شهرداری ها در گذار به شهر کم کربن

گسترش وابستگی شهرها به انرژی فسیلی و فشارهای زیست محیطی، ضرورت توجه به انرژی های تجدیدپذیر را در مدیریت زیرساخت های شهری برجسته کرده و نشان داده است که این منابع قادرند هم زمان به کاهش انتشار کربن، بهبود کیفیت خدمات و ارتقای تاب آوری شبکه های شهری کمک کنند. مرور مطالعات داخلی و بین المللی آشکار ساخت که استفاده هدفمند از انرژی خورشیدی و بادی می تواند بخش مهمی از نیازهای خدماتی شهرها را تامین کرده و جایگزینی قابل اتکا برای شبکه های پرمصرف سنتی ایجاد کند؛ همچنین مشخص شد زمانی که انرژی های پاک در برنامه ریزی شهری و تصمیمات شهرداری ها جایگاه ساختاری پیدا می کنند، امکان بازطراحی زیرساخت ها و حرکت شهرها به سوی الگوی کم کربن فراهم می شود. تحلیل منابع نشان داد که چالش هایی همچون محدودیت های مالی، ضعف هماهنگی نهادی، کمبود تخصص فنی و نبود سیاست های پایدار، روند توسعه انرژی های تجدیدپذیر را در شهرهای ایران کند کرده است؛ اما تجربه های موفق جهانی و ظرفیت های موجود شهری نشان می دهند که با بهبود سیاست گذاری، تقویت مشارکت شهروندان، یکپارچه سازی انرژی های پاک در خدمات شهری و ارتقای توان مدیریتی شهرداری ها، مسیر گذار به شهر کم کربن قابل تحقق و اثرگذاری آن در زیرساخت های شهری چشمگیر خواهد بود. حاصل این بررسی تصویری روشن از جایگاه انرژی های تجدیدپذیر در مدیریت شهری ارائه می دهد و نشان می دهد که نقش شهرداری ها در این گذار، نقشی تعیین کننده و چندلایه است که می تواند آینده انرژی شهرهای ایران را دگرگون کند.

کلیدواژه ها:

انرژی های تجدیدپذیر ، زیرساخت های شهری ، شهر کم کربن ، مدیریت شهری ، شهرداری