تدوین سازوکار پیشگیرانه برای کشف و اصلاح ناهماهنگی های فرایندی در واحدهای اجرایی شهرداری

ناهماهنگی های فرایندی در واحدهای اجرایی شهرداری های ایران، به عنوان یکی از موانع اصلی در دستیابی به حکمرانی محلی کارآمد، اختلال گسترده در ارائه خدمات شهری، افزایش بار اداری ناکارآمد و تضعیف پیوندهای اجتماعی پایدار را به دنبال دارد. این ناهماهنگی ها، که اغلب از هم پوشانی مسئولیت ها میان بخش های مختلف مانند شهرسازی و خدمات عمومی ناشی می شود، جریان های کاری را مختل کرده و به انحراف از الگوهای استاندارد مصوب منجر می گردد. بر اساس گزارش های کمیسیون عمران مجلس شورای اسلامی، رویکردهای ناصحیح در مدیریت زمین و تعدد نهادهای درگیر، این چالش ها را تشدید کرده و نیاز به بازنگری ساختاری را برجسته می سازد. این مقاله با تمرکز بر طراحی سازوکاری پیشگیرانه و عملی، به کاوش عمیق در جریان های کاری، نقاط بحرانی و هم پوشانی مسئولیت ها می پردازد و بر انحراف از الگوهای استاندارد تاکید می ورزد. بر پایه چارچوب های نظری همسویی فرایندی، که از نظریه های سیستمی و اداره شایسته الهام گرفته شده، و تجربیات مستند از شهرداری های ایران مانند تهران و اصفهان، ابزارهای نظارت مانند نشانه های پیش آگهی و ارزیابی پیوسته را توصیف می نماید. رویکرد روش شناختی ترکیبی از بررسی اسنادی گزارش های سازمان شهرداری ها و دهیاری های کشور و تحلیل موردی تجربیات واقعی مدیریت یکپارچه شهری، دستاوردهایی را برجسته می سازد که بر مراحل تصحیح، تجدیدنظر در الگوها و پیگیری راهکارها متمرکز است. در سطح جهانی، الگوهای اداره یکپارچه شهری سازمان ملل متحد بر هم راستایی جریان های کاری و نظارت مداوم پافشاری می کنند، که با تجربیات ایران همخوانی دارد. دستاوردها بر این اصل استوارند که به کارگیری این سازوکار، همسویی را استحکام بخشد، نظم سازمانی را غنی سازد و بهره وری واحدهای اجرایی را به سطحی نوین رساند. این الگو، با تکیه بر شواهد مستند از منابع معتبر مانند گزارش های بانک جهانی در زمینه اداره شهری ایران، مستقیما در چارچوب مدیریتی شهرداری ها کاربرد دارد و به مدیران شهری امکان می دهد تا با ابزارهای عملی مانند سامانه های هوشمند ثبت رویدادها، انحرافات را به موقع مهار کنند.

کلیدواژه ها:

سازوکار پیشگیرانه ، ناهماهنگی فرایندی ، شفافیت ثبت هوشمند ، پیگیری دیجیتال ، همگرایی نهادی