کاربرد پژوهش های علمی در تصمیم گیری های مدیریتی آموزش با تاکید بر نقش هوش مصنوعی و عدالت آموزشی

پژوهش های علمی در حوزه مدیریت آموزشی طی دهه اخیر به عنوان یکی از مهم ترین ابزارهای تصمیم گیری مبتنی بر شواهد شناخته شده اند. این پژوهش ها با بهره گیری از داده های معتبر و روش های تحلیلی نوین، امکان اتخاذ تصمیم های دقیق تر و کارآمدتر را برای مدیران آموزشی فراهم می سازند. در این میان، ظهور فناوری های نوین به ویژه هوش مصنوعی، چشم انداز تازه ای در مدیریت آموزشی ایجاد کرده است. هوش مصنوعی با قابلیت هایی همچون تحلیل داده های کلان، پیش بینی عملکرد دانش آموزان، شخصی سازی فرایند یادگیری و ارائه بازخورد فوری، توانسته است نقش مهمی در ارتقای کیفیت آموزش ایفا کند. از سوی دیگر، عدالت آموزشی به عنوان یکی از اصول بنیادین نظام های آموزشی، نیازمند توجه ویژه در تصمیم گیری های مدیریتی است. پژوهش های علمی نشان می دهند که بهره گیری از هوش مصنوعی می تواند با کاهش شکاف های آموزشی، افزایش دسترسی برابر به منابع یادگیری و حمایت از گروه های کم برخوردار، عدالت آموزشی را تقویت کند. با این حال، چالش هایی همچون کمبود زیرساخت های دیجیتال، نگرانی های اخلاقی، سوگیری الگوریتمی و مقاومت فرهنگی در برابر فناوری های نوین، ضرورت سیاست گذاری دقیق و مبتنی بر شواهد را دوچندان کرده است. این مقاله با تمرکز بر نقش پژوهش های علمی در تصمیم گیری های مدیریتی آموزش و تاکید بر هوش مصنوعی و عدالت آموزشی، تلاش می کند تا چارچوبی نظری و عملی برای مدیران آموزشی ارائه دهد. هدف اصلی، نشان دادن این است که چگونه ترکیب پژوهش های علمی با فناوری های نوین می تواند به تصمیم گیری های عادلانه تر، کارآمدتر و پایدارتر در نظام های آموزشی منجر شود. یافته های این مطالعه می تواند به مدیران، سیاست گذاران و پژوهشگران کمک کند تا با نگاهی جامع تر به تعامل میان پژوهش، فناوری و عدالت آموزشی، مسیر بهبود کیفیت و کارایی نظام های آموزشی را هموار سازند.

کلیدواژه ها:

مدیریت آموزشی ، پژوهش های علمی ، هوش مصنوعی ، عدالت آموزشی ، تصمیم گیری مبتنی بر شواهد