بررسی تاثیر سبک های تدریس معلمان بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف از این مطالعه مروری، بررسی نظام مند تاثیر سبک های تدریس معلمان بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی است. با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی، پژوهش های داخلی و خارجی منتشر شده در بازه زمانی ۱۳۹۰-۱۴۰۲ و ۲۰۱۰-۲۰۲۳ مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها نشان می دهند که سبک های تدریس فعال محور (مانند یادگیری مشارکتی، مسئله محور و پروژه محور) در مقایسه با سبک های سنتی سخنرانی محور، تاثیر معناداری بر بهبود نمرات درسی، انگیزه یادگیری و مهارت های تفکر سطح بالا دارند. عوامل میانجی از جمله ویژگی های معلم (مانند باورهای آموزشی، تجربه و انگیزه)، زمینه فرهنگی-اجتماعی و امکانات آموزشی نیز به عنوان متغیرهای تعدیل گر شناسایی شدند. چالش های اصلی اجرای سبک های نوین شامل مقاومت معلمان در برابر تغییر، کمبود منابع آموزشی و فشار سیستم های ارزیابی سنتی است. این مطالعه بر ضرورت بازنگری در برنامه های تربیت معلم و توسعه مدل های تلفیقی تاکید می کند که همزمان به ارتقای صلاحیت های حرفه ای معلمان و اصلاح بسترهای اجرایی می پردازند.

کلیدواژه ها:

سبک های تدریس ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، روش های فعال تدریس ، یادگیری مشارکتی