تحلیل و ارتقای الگوی مدیریت عملیات میدانی خدمات شهری، فضای سبز و ایمنی عمومی در شهرداری با رویکرد هماهنگی اجرایی و کنترل مخاطرات محیطی

مدیریت عملیات میدانی در شهرداری ها کانون اصلی تعامل میان پایداری زیست محیطی و صیانت از حریم عمومی است که در ساختار نوین مدیریت شهری به عنوان ویترین کارآمدی نهادهای خدماتی شناخته می شود. این مقاله با هدف بازنگری بنیادین در الگوهای سنتی و بخشی نگر تدوین شده و به دنبال ارائه مدلی هماهنگ و یکپارچه در حوزه های خدمات شهری، نگهداری فضای سبز و ارتقای ایمنی عمومی است. تمرکز اصلی این پژوهش بر گذار از فعالیت های جزیره ای و موازی به سمت لایه های عملیاتی هم افزا می باشد تا از این طریق کانون های خطرآفرین محیطی مهار شده و ضریب امنیت فیزیکی و روانی شهروندان در فضاهای باز افزایش یابد. بر اساس اسناد بالادستی سازمان شهرداری ها و دهیاری های کشور و تجارب اجرایی ثبت شده در پرتال های تخصصی مدیریت شهری، یافته ها نشان می دهند که برقراری هم راستایی میان پروتکل های اجرایی و تدوین دفترچه های پیمان متمرکز بر پیشگیری، نقش کلیدی در کاهش تداخلات عملکردی ایفا می کند. این رویکرد نه تنها از هدررفت منابع در پروژه های همزمان جلوگیری می نماید، بلکه با شناسایی پیش کنشی مخاطرات نظیر پایداری درختان کهنسال یا ایمنی سازه های موقت، تاب آوری و زیست پذیری شهری را به طور چشمگیری ارتقا می بخشد. در نهایت، استقرار این الگوی نوین با تکیه بر پایش لحظه ای و نظارت هوشمند بر عملکرد اکیپ های میدانی، بستری استوار برای مدیریت بحران های کوچک و پیشگیری از حوادث بزرگ شهری فراهم می سازد که نتیجه مستقیم آن افزایش بهره وری عملیاتی و جلب اعتماد عمومی در فرآیند ارائه خدمات پایدار به جامعه است.

کلیدواژه ها:

مدیریت یکپارچه شهری ، کنترل مخاطرات محیطی ، هماهنگی بین بخشی ، پدافند غیرعامل شهری