گذار از فرقه کوچک یهودی به دین رسمی امپراتوری: راهی که مسیحیت در قرون نخستین میلادی پیمود

مقاله حاضر به بررسی سیر گسترش مسیحیت در امپراتوری روم از آغاز پیدایش این آیین تا تثبیت آن به عنوان دین رسمی در قرن پنجم میلادی می پردازد. در این پژوهش، روند تحول مسیحیت از یک فرقه یهودی کوچک به دینی جهان شمول و غالب در فضای مذهبی، سیاسی و اجتماعی روم بررسی شده است. نویسنده با بهره گیری از منابع تاریخی، الهیاتی و تحلیلی، به چگونگی پذیرش تدریجی مسیحیت در محیط چندفرهنگی و کثرت گرای روم، نقش چهره های کلیدی همچون پولس، کنستانتین بزرگ و اگوستین قدیس، و چالش های هویتی، سیاسی و عقیدتی مسیحیان اولیه پرداخته است. پژوهش نشان می دهد که پذیرش غیریهودیان، وحدت بخشی ساختاری، و حمایت های امپراتوران روم از عوامل اساسی در گسترش این دین بودند. از سوی دیگر، آزار و اذیت های اولیه، فشارهای امپراتوری و تنوع درونی جوامع مسیحی نیز از چالش های عمده آن به شمار می رفتند. مسیحیت با تطبیق خود با ساختارهای روم و تلفیق ارزش های دینی با اقتضائات امپراتوری، موفق شد ضمن حفظ هویت خود، جایگاهی مرکزی در نظم سیاسی و فرهنگی جهان روم بیابد. این مقاله با نگاهی انتقادی به پیچیدگی های تحول مزبور، می تواند نقش مهمی در فهم فرایند تاریخی اجتماعی مسیحی شدن غرب ایفا نماید.

کلیدواژه ها:

مسیحیت اولیه ، امپراتوری روم ، پولس رسول ، کنستانتین بزرگ ، فرمان میلان ، اگوستین قدیس