بازتاب سنت های تدفینی هخامنشیان در آناتولی با تکیه بر داده های معماری، هنری و آئینی، از نمادهای سلطنتی تا تکنیک های بومی

هخامنشیان را باید مجموعه ای از مدنیتی مهم دانست که حامل ارزش ها و پیام های نهان و آشکاری بود و این ویژگی ها در عرصه های مختلف فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و مذهبی مجال بروز یافت. این قدرت نمادین و کارآمد سبب شد که هخامنشیان طی مدتی طولانی بر سرزمین های متعددی مسلط شوند و ارزش ها، الگوهای اجتماعی و آئینی خود را بر متحدان و مغلوبان خویش القا و ابلاغ کنند. این مقاله به بررسی بازتاب های سنت های تدفینی هخامنشی در آناتولی با تمرکز بر ساختار تومولوس ها و نمادهای تزئینی می پردازد. پژوهش کیفی و تطبیقی است و بر تحلیل آیکونوگرافیک منابع مکتوب، تصاویر موزه ای و مشاهدات میدانی متکی است. معیارهای تحلیل شامل نوع سازه، الگوهای تزئینی، و نشانگان سلطنتی بود. نتایج نشان می دهد که در نمونه های آناتولی تلفیقی از فنون بومی و عناصر پارسی مشاهده می شود که نشان دهنده تعامل فرهنگی و تبادل فنی در دوره هخامنشی است. یافته ها همچنین تمایزهایی در کاربرد نمادها و تفاوت در تکنیک های ساخت میان مراکز شهری ایرانی و تومولوس های آناتولی آشکار کردند. مقاله محدودیت هایی نظیر دسترسی محدود به داده های میدانی و فقدان تاریخ گذاری علمی برخی نمونه ها را می پذیرد و پیشنهاد می کند پژوهش های آتی از روش های کمی و تحلیل مواد (مثلا رادیوکربن یا آنالیز مصالح) برای تقویت استنتاج ها بهره برند.

کلیدواژه ها:

هخامنشیان ، آسیای صغیر ، تدفین ، تومولوس ، تاتارلی