ارزیابی نظریه مشروعیت در قانون اساسی مشروطه

نظریات مشروعیت توصیف و تحلیل کننده چگونگی استحقاق یافتن یک نظام حکمرانی، برای حکومت همراه با پذیرش و رضایت اتباع است. این نظریات توضیح می دهند که چگونه بحران در مشروعیت یک نظام سیاسی می تواند به تغییر و دگرگونی حکمرانی منجر شود. از این منظر انقلاب مشروطه ایران، بر بحران نسبت به مشروعیت حکمرانی مطلقه و پدرسالار قاجار دلالت دارد. سوال اساسی این مقاله آن است که نظریه مشروعیتی که مشروطه خواهان ایرانی نظام سیاسی جدید را بر آن استوار کردند چه بود؟ از این رو به دنبال بررسی این مقوله در قانون اساسی مشروطه است. بررسی قانون اساسی و متمم مشروطیت، نشان می دهد که مشروعیت در نظام حکمرانی مشروطه در ایران، در انطباق با نظریات مشروعیت، به دلیل ابتنا بر قانون و اراده ملت با نظریات مشروعیت قانونی و دمکراتیک سازگار است. اگر چه با شناسایی سلطنت مطلقه، انگاره مشروعیت سنتی را نیز در چارچوب مشروعیت قانونی تایید می کند.

کلیدواژه ها:

مشروطیت ، قانون اساسی ، مشروعیت قانونی ، مشروعیت سنتی ، مشروعیت دمکراتیک.